78e getal

78 (getal)

Naar navigatie springen Naar zoeken springen

78
< 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 >
Natuurlijke getallen — Gehele getallen
Informatie
Kardinaal	78 achtenzeventig
Ordinaal	78e achtenzeventigste
Priemfactoren	${\displaystyle 2\cdot 3\cdot 13}$
Delers	1, 2, 3, 6, 13, 26, 39, 78
Binair	1001110
Octaal	116
Twaalftallig	66
Hexadecimaal	4E
In Romeinse cijfers	LXXVIII
Arabisch-Indisch	٧٨
Armeens	ՀԸ
Devanagari (Indiaas)	७८
Portaal    Wiskunde

78 (achtenzeventig) is het natuurlijke getal volgend op 77 en voorafgaand aan 79.

In de Franse taal (vooral in Frankrijk) is het getal 78 samengesteld uit meerdere telwoorden: soixante-dix-huit (60+10+8). Andere Franstaligen, zoals de Belgen en de Zwitsers, gebruiken: septante huit.

In de wiskunde

• 78 is een driehoeksgetal.
• De getallen 77 en 78 vormen een getallenpaar van Ruth–Aaron: twee opvolgende positieve gehele getallen waarvan de sommen van de priemfactoren aan elkaar gelijk zijn: 
• 7 + 11 = 2 + 3 + 13.

Overig

78 is ook:

• het jaar A.D. 78 en het jaar 1978;
• het aantal omwentelingen per minuut (toeren) van een bepaald type grammofoonplaat: 78 toerenplaat;
• het atoomnummer van het scheikundige element Platina (Pt).

Bron: Wiki N

 

Nanda Tilstra-Krist overleden te Canada 11 januari 2021

Nanda Antoinette Helene Tilstra-Krist

geboren te Amsterdam

8 maart 1944

Overleden te Canada

11 januari 2021

 

In onze jeugd speelden wij samen, knikkerden en fietsten. Wij noemden haar Nanny.

Ze woonde aan de Lutmastraat, zowat hoek 2e Van der Helststraat:

 

Haar kinderfietsje pakte ik, ging zitten en ik fiets! Ik bleef haar dankbaar.

Na operatie leefde zij levenslang op één nier.

In augustus 1954 emigreerde zij met ouders en opa naar Canada. Sedert heugenis te Norval/Ontario. Ook huwde zij op 5 november 1966 daar een oudere man, afkomstig uit Friesland. Zij sprak verrassenderwijs een mondje Fries. Ze was in Amsterdam december 1965 en logeerde bij onze moeder. Dan 1971 en 1975. Ze had een familieadresje in West maar genoot aller vrijheid.

In 1966 (zie foto) hadden wij een intense correspondentie. Eerst na 2000 werd gebruik van e-mail gewoon.

 

 

Bedreven in genealogisch onderzoek.

Zij stuurde mij tweemaal Sonnet 147. Deze heb ik ook in vertaling van W. van Elden (1959¹).

Ik haar Sonnet 30.

De correspondentie is groot, herlezen is zowat geen doen. Ze kon vlot schrijven en met wonderbaarlijk goed Nederlands na zo lange tijd (nog)!

Ik 2016 stuurde ze me het verhaal Zwangere Aaltje 2d. maar ik heb het nog niet gelezen.

Toch was ze burgerlijk, stijfjes en fatsoenlijk. Toen ik eens met blote borst voor de webcam gezeten was sprak ze over nakie. Wie kent zo een woord nog! Een huwelijk dat sleur is zonder opsmuk en avontuur. Een burgerlijk leven dat ik nimmer geambieerd heb te voeren! Maar met mij werd ze enthousiast. Vanaf mijn jeugd is ze op mij altijd discreterwijs verliefd gebleven. 

Hopelijk krijgt ze een mooie grafsteen:

 

Hier ligt Nanda A. H. Tilstra, geboren Krist. 

1944-2021

Ze was een warm en goed mens.

May première Concertgebouw

Gorters letterkundige Mei ligt ten grondslag aan dit muzikale werkstuk. We moesten dit lange poëzie wel op school lezen voor de boekenlijst want zij is een hoogtepunt der Tachtigers. 

Ik herinner me het maar saai gevonden te hebben als geheel doch een goed gedeelte was best te doen. Ik weet niet eens meer of ik het wel echt uitgelezen heb, want van elke epoche moesten twee representatieve boeken voorgelegd worden en dat is een  paar jaar werk.

De componist Louis Andriessen heeft hier een symfonisch werk van gemaakt met koor. Opdrachtwerk Orkest van de Achttiende Eeuw. De muziek is rustig en bedaard, veelal zachte sfeerklanken. De stemmen zijn niet qua inhoud te volgen. Was het wel Nederlands? Maar schrille onzuivere klanken als in moderne muziek heb ik niet gehoord. Af en toe dacht ik aan Poulenc met diens sfeer-achtergrond als in zijn opera maar dat zijn meer korte stukjes achter elkaar, hier is echt een doorlopende actie.

Wel een belgeluid, langer dat de drie korte belletjes in een ander werk wat een herinnering aan de H. Consecratie .

Een koor met vrouwen links en mannen rechts, onder wie solistische partijen, alleen van vrouwen gezien.

Cappella Amsterdam
Orkest van de Achttiende Eeuw
Daniel Reuss dirigent

Best grappig iets totaal anders te horen en dan nog een première bijgewoond te hebben! 

 

Op mijn lijstje staat nog een verhaal te lezen over Gorters communistisch politieke geëngageerdheid maar ik heb nog geen zin, immers zo ver van mijn belangstelling eigenlijk.

Brug over IJ

Een hangbrug over het IJ zal een ware bezienswaardigheid worden. Maar zo modern als die te Rotterdam liever niet, eerder 19e-eeuws. Echter is er geen plaats achter het Centraal Station zodat mocht er een brug komen, laat staan een hangbrug, deze een stuk uit de buurt zal moeten worden aangelegd. Dan is er geen bezienswaardigheidsplaats meer.

De Hembrug is niet meer.

Zo een goede jeugd met intense verzorging, goed eten en liefdevolle omgang

Zo een goede jeugd...

Maar toch wist je al van droefheid: kinderverlamming, kindje onder de wielen, steenpuist bovenop de slagader, vriendjes zonder vader. Je denkt nog niet door, je goede moeder mag je niet verliezen.

Ouder geworden leer je mensen beter kennen en het gezegde van homi homini lupus bewaarheid. Je maakt ze al mee op school, op werkkringen, soms café en zelfs bij buren.

Het leven is lijden leert het Christendom maar het lijden zoeken is voor de bevoorrechten als mystici.

Wij leerden op school al dat nood leert bidden maar we leefden al aan het begin van de welvaart. Het woord nood is vreemd tot even Zeeland in 1953. Wat kan ons nu overkomen? Later besef je dat je nooit hybris mag hebben als mij kan (toch) niets gebeuren. Ik krijg nu al kippenvel. Niets biedt zekerheid: een voortreffelijke baan, vermogen of een ideale relatie, alles kan verkeren, zei Bredero.

En dan vandaag de Turangalîla gemist.

Maar toch in de nood bijstaan is weer een zaak ten positieve gekeerd. Somberheid mag nooit duurzaam worden daarvoor is het eenmalige leven te kostbaar. Geld geven is geen kunst, alleen al denken aan de ander, intensie, kan kosmische kracht uitoefenen. Een iemand maar die waarneemt, begrijpt en knikt. Dan is er een glimlach.

Amsterdam, 21-3-2020

Reinbert de Leeuw stort in de zo grote diepten van Satie

De heer (Reinbert) De Leeuw is dood.

Veel heb ik nooit naar hem geluisterd, het ging toch maar over modernisten die mij altijd maar kippenvel geven. Maar ik zeg niet dat ze gewoon vergeten moeten worden want ze zijn er geweest en hebben hun zekere prestatie verricht. Doch ausgerechnet die (altijd) ophalen is mij werkelijk te veel.

Hij blijkt een groot kenner van Satie te zijn. Deze knaap ken ik al vanaf de 70^er toen zijn werkstukken gepromoot werden door prominente modernisten als de provocateur Dick Hillenius e.a. die altijd in de publiciteit kwamen. En ja hoor, Socrate wordt uitgevoerd waarbij het mij verbaast dat nou niemand wegloopt of durft men niet?

  

Satiediepte

 
Klara gaf een serie uitzendigen over Satie die ik alle beluisterd heb. Zo krijg je nog wat meer kennis dan uit populaire berichtgeving. De Leeuw was uitvoerig aan het woord alhoewel de Belgen heus wel eigen experts in huis hebben.

Doel van de jongens vroeger is Satie te introduceren en hem gangbaar de maken. Dat is wel gelukt maar niet bij mij.

Dan herinner ik me De Leeuw uitvoerig te hebben verklaren wat de diepten van Satie zijn, grotere diepten en oneindige diepten, dus zogenaamde diepten. Daarna had hij geen woorden meer en zweeg. Ondertussen moet ik grinniken want ik denk altijd dat Satie niet eens piano kon spelen noch componeren... Neemt Sati ons niet in de maling?
Hij doet maar wat zonder intellect want denk maar eens aan dat kakaphonisch orgelwerk voor zijn "eigen" kerk... Geen wonder dat hij geen gelovigen heeft.

Nu is De Leeuw zelf in de donkere diepte waar hij thuishoort.

Eetcafé De Hut - De LAATSTE avond tijdens de jaarwisseling 2019-2020

De LAATSTE avond tijdens de jaarwisseling 2019-2020

De Hut gaat dicht, Max stopt na ruim dertig jaar. "Hij heeft er genoeg van." Vertelde dat zijn zaak het EERSTE eetcafé in Amsterdam is! (Ik weet niet of dat nu echt klopt want ik kwam in de 70^er al in De Klos, Kerkstraat.) Mag het, elke dag maar klaarstaan voor hongerige mensen, dorstige mensen en dansende mensen moet je als beloning een rustige tijd verschaffen waarin je juist die dingen kunt doen waaraan je zelden toe gekomen bent.

Het is een donker café-interieur met houten lambrisering als in De Koningshut, Het Sterretje, Mulder, en Hesp doch is de afwerking wat amateuristisch. De wellicht te vol blazende airconditioning werd gestopt met een oude jas... Ook de bar is relatief klein, een zijkant met aanrecht en achter de zaak opslagruimte en keuken. Aan de wand fraaie geëmailleerde reclameschilden. Had ik er maar een mogen meenemen.

Ketel

Om acht uur waren we gekomen om Oud en Nieuw te vieren. Tegen een vast bedrag vooraf hadden we vrij eten en drinken. We kregen prompt een wijn en konden goed om ons heen kijken.
De sortering maaltijden was als in een chic restaurant: schalen vol diversiteit waarbij je geneigd bent van alles wat te nemen en zeker nog eens terug schuifelen. Dat deed ik voor de heerlijke kipfilet.
Geleidelijk kwamen de gereserveerde gasten binnen onder wie veel energieke jonge mensen. Ook dezen aten en dronken met groot genoegen.
Het zijn ervaren restaurators.
Ik leerde dat je de fles kunt draaien om te ontkurken. Gaat inderdaad sneller, je hand doet minder pijn en de trekker blijft mooi in het midden.

Een Engelse ploeg van 5 personen die veelal bij elkaar bleven. Een viertal ouderen.

Toen het tegen negenen liep zette Max de elektronica luider en zong meermaals zelf mee. Vervolgens gaf bij schier een one-man-show vol intensiteit. Dat was me een effect: een melodieuze stem met trillertjes als in een concertzaal! Hij kende alle teksten en muziek uitwendig.

Ook geleidelijk stroomden de meisjes, allen in chique kleding, naar een geïmproviseerd dansvloertje en begonnen met hun expressieve uitingen, Het werd een heel meisjeskoor als ze uit volle borst Engelse teksten meezongen. Wat een heerlijke jeugd! Het was een solidariteit ten top! Maar dan kwamen ook mannen aandruipen die hunne dansbewegingen volvoerden zodat de uitbouw vol deining werd. Wij tweeën begaven ons richting bar.

Met mijn partner voerde ik een hartelijke discussie maar moest ik vaak in haar oor spreken om verstaanbaar de blijven.

Al tegen elfen waren buurtjongelui op het Olympiaplein bezig met vuurpijlen waarbij toen een incident scheen gebeurd te zijn ieder naar het raam of naar buiten liep om te kijken. Gelukkig was het niet erg, iemands hand iets. Doch mij viel op dat zowat alle jonge vrouwen geregeld naar buiten liepen voor een sigaretje. Dat kan toch ook niet anders, caféleven ben ik altijd gewend geweest met pils, sigaren en conversatie!

De jongeren gingen geregeld naar buiten voor een sigaretje. Allen zien eruit te hebben een goede beroepsaanstelling en een gezond lijf.

Dan slaat de klok 12 en feliciteert menigeen zijn vrienden doch een algehele zegewens ontbreekt, op een gezamenlijk aftellen na, men beperkt zich tot de kleine groep waarin men verblijft; allen lopen naar buiten om wat vuurpijl en geknal van nabij mee te maken. Helaas heb ik de champagne gemist.

NU IS DE HUT ECHT DICHT maar geschiedenis is gemaakt.

Ik dank de eigenaar en zijn assistenten voor de hartelijke ontvangst en de charmante bediening. We kregen op de eerste blik wederom een wijntje en dat doet drinken kan ik je verzekeren!

Waarnaar zou eigenaar gaan vertrekken? Spanje met bungalow of Holland in een oude leegstaande boerderij? Achter de geraniums lijkt me wel saai. Misschien een innovatief begin...

De tafels met grandioze gerechten

De tafels met grandioze gerechten

Kleine impressie van de bar

Ook mijn reactie in Tripadvisor 2-1-2020

Kerstmatinée Concertgebouw met Beethovens 9e

Koninklijk Concertgebouworkest

Franz Welser Möst, dirigent

Tamara Wilson
 sopraan
Jennifer Johnston
 mezzosopraan
Norbert Ernst
 tenor
Franz-Josef Selig
 bas

Groot Omroepkoor

Ludwig van Beethoven – Symfonie #9

Zeer indrukwekkend.
Ik zat deze keer op de 9^e en kon de individuele partijen goed waarnemen.
Leek wel of niet altijd de instrumenten gelijk waren.
Kan mij vergissen
Het koor was indrukwekkend, de solisten (later binnenkomend) waren hemels.
De zaal was enthousiast.
Nog een heerlijk drankje na afloop om te relaxen.

Dirigent en concertmeester

De solisten

In de hal al een feest:

Gysbreght, wederkeer!

De Gysbreght terug in de oude Stadsschouwburg! 
Is wat voor het FvD?

Allicht inschrijving vooraf en geen modieuze grappen als in eind 60^er waardoor verdere uitvoeringen te Amsterdam van dit meesterwerk door de linkse profiteurs en gelykszoekers zijn vernietigd.
Ik zag nog de schooleditie in '62 of '63 maar zonder Kloris en Roosje natuurlijk!

Prachtig studiemateriaal:

Editie Mieke B. Smits-Veldt bron. Joost van den Vondel, Gysbreght van Aemstel. 
Met inleidingen en aantekeningen door Mieke B. Smits-Veldt. Amsterdam. 
Gijsbrecht van Aemstel (Wiki)

Yessy Norman's saaiheid

De sopraan met groot bereik Jessye Norman (1945) is overleden op 30 september 2019. Het is internationaal nieuws. Ook zong ze Wagner.

Maar in het voormalige Wagnergenootschap te Amsterdam heb ik geen opname van haar gehoord of ik ben het vergeten.
Wel van de bas-bariton Lauriz Melchior Wie een opname van deze hoort is verpletterd vanwege zijn krachtig volume. Maar... er was kritiek van de wagnerkenner Hans Pot die tot onze verbazing de stem van Melchior maar saai vond, d.w.z. altijd hetzelfde. Heeft hij geen variabiliteit in een zangstuk, dat kan van alles wezen, afhankelijk van de inhoud van het verhaal? Dus een toon en altijd zo.

En daarom heb ik dit ook gedacht van voornoemde zangeres die ook immer met haar sonore stem zo gelijkvormig of prozaïsch zong wat het ook zij. Zou de de inhoud niet begrepen hebben?

Concert voor Dreumesen en Peuters

In de koorzaal van het Concertgebouw werd deze muzikale voorstelling gegeven op maandag 23 september 2019 om 3 uur.
De voorstelling duurde van 3:15 - 4.

Alle stoelen waren bezet, de kleintjes vooraan. Velen bleven op hun plaats, een paar liepen wat rond.

Er lag een groot wit zeil waarop dat niet met schoenen mocht belopen.

In het midden een soort put met een witte gazen doek bovenop.

De fluitspeler hield een lange inleiding om de spanning op te wekken en blies zijn ouverture.

Opeens kwamen twee gezichten uit de put die elkaar verwonderd aankeken. Dan pakten ze hun instrumenten en speelden en dansten een melodie.

Nadien de anderen uit de put die een geweldige mimeshow vertoonden.
Alles was uitstekend ingestudeerd. Het liep als een goed geoliede machine. Zouden ze net als in Offenbach ook robots zijn?

De melodieën waren eenvoudig en veelal solo. Toch uiteindelijk een waar sextet.
De dames met fraaie en zwierige japonnen.

Dan nog een show met spannend golvende doeken.

Ten slotte een samendans, velen blootsvoets.

De voorstelling was een succes. Zij is ontzettend goed gebracht geworden.

Alle kinderen waren vol aandacht, geen geruis, noch huilen.

Acterende musici: heb ik ooit zoiets gezien?

Samendans

Samendans

De voorstelling heet Zwier.
Het gezelschap Wervelwind ensemble.

fluit       Marieke Franssen

hobo      Douwe van der Meulen

klarinet Rudi van Hest

hoorn    Anneke Wensink

fagot     Stefanie Liedtke

muziek Toek Numan

regie/vormgeving/licht Virág Dezsö

regie/vormgeving/licht Ide van Heiningen



24-9-2019 Een foto gecanceld.

Muziek op de thuisradio 1950-60er

Bekende namen van muzikanten op de radio 50er:
Jan Corduwener (*1911).
Malando, Ari Maasland (1908-1980).
The Ramblers met Theo Uden Marsman v.a. 1926.
Het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden v.a. 1945.
De Zaaiers o.l.v. Jos Cleber (1916-1999) v.a. 1952.
The Skymasters (AVRO dansorkest) o.l.v Johannes (Pi) Scheffer (1909-1988) die ondertussen promoveerde in de Engelse grammatica met een proefschrift over The Gerund. Van hem zijn heugelijk slot: "Maarrrr, wij komen terug..."
Willy Schobben (1915-2009), trompettist, met later een eigen dansorkest dat ik in 1960 meemaakte in Krasnapolky met Dansschool Liebregts.
De Kilima Hawaiians tussen de middag met altijd maar "Er hangt een hoofdstel aan de muur".
Voor het Radio Filharmonisch Orkest bezat ik geen aandacht.

André de Raaff (1911-1990) en Jacques Schutte (1908-1974).
Kritiek toentertijd: veelal hetzelfde.

Van gezelschappen:
Orkest in De Bonte Dinsdagavondtrein (AVRO).
Orkest in Negen heit de klok (KRO) met de virtuosen Jan de Cler, Alexander Pola en Wam Heskes. Deze laatste zong een lied met een opzettelijke syncoop, geweldig knap!
Orkest in Showboat (VARA).
De KRO had in de middagpauze een orkest dat expresselijk vals speelde. Dat leverde klachten op.

George van Renesse (1909-1994) met muzikale analyses op woensdagmiddag. Ik luisterde daarnaar graag want dan was ik thuis van school. Ik herinner me nog dat hij ƒ100 uitloofde voor hem die ook maar een foutje in een geweldige rechterhands-riedel kan ontdekken!

Alles op de ERRES radio KY176.

De taak van de blogger

victa placet mihi causa 

Albeit lost, the cause does please me. Freely adapted from Lucanus, Pharsalia, after a saying by Marcus Porcius Cato: al is de zaak verloren, mij behaagt ze […] 

"Het is de taak van de pers om het gedrag van de overheid met kwaadaardig geschrijf te begeleiden" meende Karel van het Reve. Nu zo actueel t.a.v. president Trump.

"Het is de taak van de blogger om de wereld met een scheef oog te bekijken", kun je daar nu aan toevoegen.

Litanie van de heilige Maagd Maria

Litanie heilige Maagd Maria Bron: Communie- en Gebedenboek door C. Coopman S.J. (Mechelen 1936)

Litanie heilige Maagd Maria Bron: Communie- en Gebedenboek door C. Coopman S.J. (Mechelen 1936)

In een zekere Gebeden-site staat deze litanie mooi foutief!

St.-Franciscusschool Amsterdam - Verzamelde Foto's 1949-1956 e.a.

Mozart Top 50 NTR Presentatie: Dieuwertje Blok

Vrijdag 15-6-2019

Tijdens de Mozart Top 50 hoort u de 50 werken die de NPO Radio 4 luisteraars hebben beoordeeld als favoriete compositie van Mozart. 

17:45-17:54

Mozart, Wolfgang Amadeus

Ave verum corpus KV 618

Berliner Philharmoniker

Muti, Riccardo

Zweeds Radiokoor & Stockholm Kamerkoor

EMI

CDC 7496402

Op verzoek onder andere van mij. 

Ambulancières en Normandie - Cherbourg-Caen 1944

Operation Overlord 75 ans.

Son livre j'ai reçu de Mme Cécile Armagnac par elle-même, en 1994, le quatre Juillet. Ç’a été après une correspondance intime entre nous. Elle m'était heureuse, produisait mème une vraie dédicace pour moi!

Aussi le fameux Maurice Schumann avec son préface et l'historien journaliste Henri Amouroux a écrit son opinion derrière ce livre.

Le livre autobiographique:

Livre pour 50 ans D-Day

La plus belle phrase est de voir après the landing une campagne jusqu'au horizon avec matériel brillant pendant que les ambulanciers constamment avaient du aller dans une automobile antique.


 Et encore la Cécile Armagnac énergique en 1944:

Elle demeurait à Paris.
Elle est descendante d'ancien président M.F. Sadi Carnot.



J. (Jos) A. Heitmann
AMSTERDAM

email Jos

Caius is een Ezel

Caius is een ezel: een vrolijke geschiedenis uit het oude Rome

De schrijvers zijn Henry Winterfeld en Miel Geysen.
Illustraties van Charlotte Kleinert.
Lannoo, 1955.

Is een jeugdboek van waaruit werd voorgelezen op de lagere school. Spannend en muisstil.
Op de UB heb ik het boek geleend en herlezen maar dat zal in de 80^er geweest zijn. Ik vond het net zo spannend als toen.

De aanleiding is het zinnetje Caius asinus, bij een opgraving aangetroffen op een muur. De verbeeldingskracht van de schrijver doet de rest. Henry Winterfeld (Hamburg, *1901) is Joods, de oorspronkelijke tekst is dus Duits, vertrok in 1933 naar Oostenrijk en emigreerde (zo laat nog?) in 1940 naar de VS. Elders weet ik dat vertrek vanuit Frankrijk van Joden wel mogelijk is onder betaling van veel geld. Hij overleed in de VS 1990.

Hector Berlioz (1803-1896) Grande messe des morts (Requiem), op. 5 (1837) Concertgebouw 4 mei 2019

Concertgebouworkest

Antonio Pappano (1959), dirigent (Brit)
Javier Camarena, tenor (Mexico)
Groot Omroepkoor instudering Ciro Visco
Koor van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia
   instudering Ciro Visco


Concertgebouw, 4 mei 2019



Een ongewoonlijke begintijd: 21 uur! Dat wil zeggen langer wachten tot het concert begint en de spanning te laten oplopen. Eenmaal in het gebouw voel je je rustig.
Ik wandelde vooraf door de Ruysdaelbuurt, wat koude wind maar ik had een das omgedaan.
Leuk een paar foto's te maken.

De hoofdingang van het voormalige St.-Ignatiuscollege, toen een houten deur.







Het mooie straatje Johannes Vermeer in welker woning ik was in 1971.



En ten slotte het nieuwe RCO House.

Hector Berlioz

De Grande messe

Het orkest had een grote bezetting met 12 pauken, twee grote trommels, extra blazers achter en boven. In feite een derde van de voorgeschreven bezetting.



Basviolen 8, meer celli dan gebruikelijk.

Dan het enorme koor.



Pauken 12 (dubbele rij). De roffels door 8 personen, waarmee ook het requiem zal eindigen.
In totaal 200 muzikanten.

De mis begon rustig maar luide passages doemen op. Het koor is zo vol dat er soms schetterend geluid is. Doch veelal is het op rustige toon, soms zacht en soms heel zacht. Dan de afwisseling van mannen of vrouwen alleen. Eenmaal a capella. Het is boven alles een requiem. Je zit verbaast wat een hoeveelheid muziek voor die zangers.

Zo dicht bij Berlioz te zitten is de grote verrassing te voelen de wisseling van toonaard welke nog mooier wordt dan de vorige. Altijd de scherpe koperklanken en vaak twee trombones linksboven met een zware dubbelslottoon na strofen.

Ik herkende twee melodieën die wellicht elders apart gegeven zijn geworden. Voor het geheel was de muziek voor mij nieuw.

Verrassend is dat altijd de muziek nieuw is. De genialiteit van de componist is onuitputtelijk. De blazers binnen het orkest hebben een grote rol, hierbij een tuba. De houtblazers met scherpe tonen als een signaal voor de aanwezigen waakzaam te blijven.

Onmogelijk deze muziek in de huiskamer te draaien ook al heb je nog zo goede apparatuur.

De dirigent is zeer bewegelijk. Hij beziet nauwkeurig de partituur. Hoe kan hij alles toch overzien!
Soms trapte hij met zijn rechtervoet om de geweldige inzet van allen.
Een fraaie rust tussen de delen.
Merkwaardig dat hij de bovenspelers niet apart dirigeerde. Deze wisten hun inzet al te goed.

En de slagwerkers, een bezienswaardigheid. Zij hebben het allerlaatst woord.

Een uitzonderlijke belevenis.


Drankje

Wat een geluk een vertroostend wijntje te drinken achteraf. Maar vermoeid ben je wel geworden. Ik zag op de terugweg het verzetsmonument waar ik eerder meerdere mensen heb zien zitten op weg naar. Nu was het met een bloemenperk fraai verlicht.

Verzetsmonument Apollolaan 4-4-2019, 23u