Zonder Joods-Allochtoonse Letterkundigen is een Land maar prozaïsch

Na het overlijden van de Joodse schrijvers Weiß, Canetti en Reich-Ranicki is de Duitse letterkunde verarmd. Hun (Joodse) aard scherp te denken, fijn te voelen en wereldburger te zijn heeft het experiment van de Duits-Joodse symbiose doen eindigen.

Opvolger is er niet, evenmin een vergeten Groep 47.

De schrijver Maxim Biller, een geboren Tsjech 1960 en sinds 1970 in Duitsland, heeft het Duits zich grondig eigen gemaakt, zij het geen grondige kennis van de historische letterkunde, hetgeen hem niet weerhoudt kritiek te leveren op de huidige stand van zaken in de Republiek der Letteren. Hij heeft wel verstand van de uitgestorven Duitse schrijversgemeenschap te Praag. En hij vervolgt met vele namen van allochtoonse schrijvers alsmede geeft een summiere inhoudsopgave. Bekend kunnen velen raken, menig onderscheiding wordt verleend maar ook dezen zijn snel weer vergeten. Toch produceren ze goede arbeid. Een der beschuldigingen is dat de Duitse uitgevers voor 90% autochtoon zijn en hij noemt ze de kleinkinderen van de Nazi-generatie.

Grootmoefti Amin Al-Husseini met Hitler

Verbaasd ben ik te lezen dat de lijfwacht van Grootmufti van Jeruzalem Al Husseini, een jonge Irakees, naar Berlijn gaat en zich aanmeldt bij de SS. Hij wordt in de Oostgebieden ingezet om succesvol Joden te vervolgen. Zoiets kom je dan alleen maar aan de weet van een allochtoons Koerdisch schrijver als Sherko Fatah! Deze schrijft zelfs hyperbolischerwijs dat de man zich als geen andere Duitser heeft schuldig gemaakt...






Allochtone schrijvers zijn, naar zijn zeggen, de levenskracht van een natie, met als kenmerkend voorbeeld de VS met hun Henry Roth (Russisch-Joods), Junot Díaz (Dominicaanse Republiek) en Maeve Brennan (Iers). Zij geven hun nieuwe eerst saaie vaderland esprit.

Maar Duitsland heeft Hugenoten en Polen onherkenbaar geassimileerd, iets waarvoor de naoorlogse Duitse politiek zichzelf prijst wat ik vaak heb zien horen zeggen.

Bron: 
Letzte Ausfahrt Uckermark Die Zeit 20-2-2014

Seksueel Misbruik Jezuïetencollege Canisius te Berlijn

Het VN-rapport is daarom achterhaald dat de meldingsplicht met de automatische start van een justitieel onderzoek de slachtoffers geen goed doen, immers ze belemmeren een openhartig gesprek met de “dader” die nog zonder veroordeling als onschuldig moet worden beschouwd, wat terugslaat op het slachtoffer als zoude er 'n valse beschuldiging zijn. De officiële weg van het strafrechtelijk onderzoek is voor een slachtoffer angstaanjagend.
Het VN-rapport gaat veel te ver Bijbelteksten letterlijk te interpreteren. Ook het voorstel van een centraal meldpunt in het Vaticaan. Homoseksualiteit is een mensenrechtsthema en abortus een verbod op doden. Hoofdzaak is de opheldering hoe misbruik kan ontstaan en dat een onderzoek wordt verricht door onafhankelijke buitenstaanders. Straf dient voor daders en hun protegerende bovengeschikten. Desalniettemin zien we zo een bisschop nog promotie maken ook… en spreekt deze van lasteren van de pers. Dit is ‘n ondraaglijke vertoning die zeker in het Vaticaan typisch is.
Paus Franciscus moet best wel weten wat misbruik van Macht en verdoezeling in een systeem zijn.

De preventie in Duitse kerk is goed op gang m.b.t. leidinggevend personeel voor kinderen zodat zelfs de staat informeert hoe zij het aanpakt. Maar de hogere functionarissen behouden weerstand. Zo blijven mogelijke daders gewoon doorwerken.
De onafhankelijkheid van de onderzoeker is doorslaggevend voor het slachtoffer een onderzoeksresultaat te accepteren.

Niet zuiver juridisch te werk gaan maar op de geloofwaardigheid van de klager afgaan. De gerechtelijke procedure komt daarna. Dit haalt iets weg van het principe dat schuld bewezen moet worden. Belangrijk is eerst een vertrouwenssfeer op te bouwen. Dan pas kunnen de wetten erbij gehaald worden als de zaak in de openbaarheid komt. Met wettelijke bepalingen mag je een slachtoffer niet om de oren slaan!


Rector pater Klaus Mertens S.J. in een interview.
Samenvatting door Jos Heitmann, Amsterdam


Frankfurter Rundschau 6-2-2014 
zie ook: 
Klokk 1-8-2011

http://www.deutschlandfunk.de/kinderpornografie-opferverband-kein-recht-auf-nacktfotos.694.de.html?dram:article_id=277879

Kinderpornografie

Opferverband: Kein Recht auf Nacktfotos von fremden Kindern

Mathias Katsch im Gespräch mit Jasper Barenberg.

Het fotograferen van naakte kinderen is een machtsuitoefening en –misbruik.

Matthias Katsch, oud-leerling in de 70^er van het Canisius te Berlijn, was zelf ook misbruikslachtoffer en werd veel gefotografeerd. Analoog geschiedde ook op het Aloisius te Bonn, zelfs met speelscènes. Het kind is nog naïef maar eerst later ziet het schaamtevol in hoe met zijn lichaam gemanipuleerd geworden is! Er komt veel spel aan te pas met als doel het onderdrukte kind niet meer te kunnen laten ontsnappen. Meestal hebben zij met legaal verkregen materiaal ook kinderpornografisch werk in huis.

Er is geen recht opnamen van naakte kinderen in bezit te hebben.

Van legaal komt illegaal en dan harde kinderporno. Het strafrecht inzake de verkoop van kinderporno moet worden aangescherpt. Tot nu toe worden de bezitters van fotomateriaal belangrijker geacht dan de slachtoffers, een overleefde opvatting uit de Groenentijd, zie mijn essay 26-11-2013. De handelaren moeten dus op de korrel, zij die de menselijke waardigheid schenden.

Onderzoek moet.

Een onafhankelijk persoon (of instantie) in de materie van seksueel misbruik is hoogst wenselijk. Een studie door een onafhankelijke commissie in de achtergronden en oorzaken evenzeer.

Deutschlandfunk 19-2-2014

En zes verdere hyperlinks.

Katholiek Priester wordt Protestants Predikant

Het zat de 55-jarige priester al lang niet lekker dat hij verplicht ongehuwd moest blijven als ook dat vrouwen voor het ambt zijn uitgesloten. Hij heeft zich in twintig jaren als het ware vervreemd van de moraal-theologische dogmatiek van de Rooms-katholieke Kerk.
Maar achtergrond is (ook) dat het gezien de doorgevoerde stuctuurhervormingen geen werken meer is en er maar weinig tijd overblijft voor pastorale zorg.

Bikini in ambtskleur

Niet geschreven staat of de man al een vrouw heeft, komt nog, er zijn vrouwen genoeg die op ambtsdragers vallen! Dan kan hij nog wel twintig jaren voort.
Ik wens hem veel geluk.

Bron:
Frankfurter Rundschau 6-2-2014

Max Schell en Maria Schell in een geheugencel

Vandaag is de acteur Maximilian Schell (84) overleden. Ik moest onmiddellijk denken aan 'n film die ik in Duitsland eind 50^er, begin 60^er aanschouwd heb maar zie geen in zijn filmografie. Dan zocht ik in de IMDb naar Riesenrad te Wenen, want daar speelde zich dit ondeugende afspraakje toch af. En ja, ik vind Maria Schell van de gelijknamige film uit 1961.

Voor wie meer wil weten over synchroniciteit verwijs ik naar Huub Mous' weblog. (hlink)

Heinrich Himmlers 200 Persoonlijke Brieven

"Heinrich Himmler kenmerkte zich door cynische onverschilligheid voor de overgeleverde ethische waarden van de westerse cultuur."

Heinrich Himmler

Aldus de tekst in het lemma van de Grote Winkler Prins, 7e druk, 3e oplage Deel 9 p400 (1974)

Deze opvatting wordt bevestigd door Katrin Himmler, kleindochter van Ernst, de jongste broeder van Heinrich. Zij is gehuwd met een Israëliër. Inzage kreeg ze in de opgedoken 200 brieven van Heinrich die al een tijd bekend waren maar eerst nu goed bekeken. Zelf is Katrin schrijver van het boek De Gebroeders Himmler (2007) (Heinrich, Gebhard en Ernst) waarin zij een kritisch standpunt inneemt tegenover haar familielid en -leden. Er is sprake van een gewelddadigheid en gevoelloosheid dat al te constateren was in zijn dagboeken, een bewuste Gründlichkeit en in het geheel geen gewetenswroeging. De brieven completeren dit beeld. In de familie heeft zij een warse positie te bestrijden dat Himmler het zwarte schaap in de Nationaal-Socialistische beweging is doch moet dit als onjuist gelden, Heinrich was al heel jong een getrouwe van Hitler. Dit betekent onmin in de familie maar dank van de oorlogsslachtoffers en hun familie.

Haar CV gelijkt op die van Gottfried Wagner die persona non grata in Bayreuth is en nog. Ook deze heeft 'n gevoelsband met Israël en viel zijn vader Wolfgang compleet af.

BRON: Frankfurter Rundschau 29-1-2014

Een film van A. Andersch over de vader van Heinrich, Joseph G. Himmler is in de 80^er op de Duitse TV vertoond geweest. Daarin geeft de rector Griekse les met (de cultuurwaarden) oxyton, paroxyton en proparoxyton. Maar er komt meer.

Immigranten gezien vanuit een links-alternatief perspectief

taz-hr, salaris rond €2000 zonder tsl

De Joodse hoofdredacteur van de links alternatieve taz (Berlijn) Ines Pohl hield vanmorgen om 6 uur radiopraatje voor de Deutschlandfunk. Daarin is zij lief voor de immigranten uit de voormalige Oostblok-gebieden, die zijn toch arm, komen hier maar op eigen risico, laten hun familie alleen thuis en werken om ons toch maar mooi een goed leven te laten leiden. Anders gezegd: als genoemd worden Bulgaren en Roemenen bedoelt men heus wel zigeuners, die toch zo arm zijn en die in de oorlog zijn vermoord. "Het zijn wij die kortzichtig zijn!"

Een kort zinnetje spreekt krantenpagina's: als ze drie maanden uitkering genieten wordt de persoonlijke situatie eerst eens goed bekeken.

• 18.01.2014 Populistisch und kurzsichtig: Die Debatte um die Armutszuwanderung 

  
  

  Autor:

  Pohl, Ines

  Sendezeit:

  06:05 Uhr

  Länge:

  04:29 Minuten

   

  Audio abspielen

Peter Grimes uit Wenen

Peter Grimes

Opera in een proloog en drie akten, Op. 33
wereldpremière 7 juni 1945, Sadler’s Wells Theatre, Londen

Componist: Benjamin Britten
Libretto: Montagu Slater, naar het gedicht ‘The Borough’ van George Crabbe

Opname gemaakt op 23 november 2013, Staatsopera Wenen

 

 

Koor en orkest van de Weense Staatsopera
Dirigent: Graeme Jenkins.

Ronald Biggs is tot aan zijn Dood de Engelse Overheid te slim af geweest

"Nee, sir Biggs, de directeur heeft besloten U de toegang tot deze penitentiaire inrichting te weigeren aangezien U wegens verjaring van het gepleegde misdrijf op 8 augustus 1963 geen recht meer heeft op plaatsing in de inrichting. Wij verzoeken U het terrein te verlaten."

Ronnie Biggs 1963

De beroemdste aller criminelen was na 36 jaren vrijheid aan lager wal geraakt. Hij had in Rio wel enige bedrijfs-technische werkzaamheden gehad maar die hielden ook eens op. Het kan niet eeuwig zonnig weer aan het strand zijn! Daarenboven gaat zijn gezondheid achteruit maar voor medische behandeling moet je toch een beurs hebben. Wat te doen om te overleven?

Zo simpel is het: aankondigen naar Engeland terug te komen zodat de autoriteiten hem zullen opwachten. En dat is gebeurd, medisch onderzoek en een korte juridische procedure en de gevangenisdeuren gingen voor hem open als een paleis in een sprookje. De gedetineerde kon verzekerd zijn van gratis kost, inwoning en medische verzorging.

Ook in 2001 was Biggs de Engelse overheid nog te slim af en kon jarenlang zijn leven rekken. Wie aan het kortste eind trekt is die overheid die door de belastingbetaler een ware crimineel een goed leven heeft bezorgd en zijn uitvaart als toetje nog heeft betaald.

Falstaff doet weldadig

Het was een belevenis, schitterende stemmen, en een orkest waarbij je elk instrument precies hoorde. Soms de koortjes iets uit de pas maar dat is maar een fractie van een seconde. Het kan ook de afstand van het geluid zijn. We hebben hier wel te maken met eersteklas muziek, musici en dirigent.

Ik vind Falstaff Verdi's mooiste opera vanwege de doorcompositie en de enorme spanning. De maistro was zelfs tachtig toen hij dit schreef.

Ambrogio Maestri

Falstaff - Ambrogio Maestri (baritone).

The Metropolitan Opera, New York.
Conducted by James Levine.

BBC3 14-12-2013

De Bloemenmeisjes in de Parsifal

Fleurige japonnetjes, ze doen hun best Parsifal (Simon O'Neill, tenor) te paaien. Negen stuks maar liefst in verschillend design plus een verleidster met legging.
Royal Opera, woensdag 11 december 2013.

BBC3 11-12-2013


   

Parsifal in de tovertuin Klingsor's

W. W. White

Opmerkelijk is Klingsor van de zanger van Willard W. White, bas, m.i. een wat te wankele stem maar ik kan me vergissen. Zwarte lederen jas. De roodharige Kundry (past goed bij haar karakter!) had in het begin zelfs een heel hoge stem.

Angela Denoke

Er is nooit Gelijkheid geweest

Het is mij absoluut ongeloofwaardig dat de mens gelijk geboren is, zoals de politiek gewiekste Abraham Lincoln 150 jaar geleden verklaarde in zijn Cup-a-Soup-speech te Gettysburg maar geen bewijs leverde. Achter hem konden dan de zwarten meevechten wat een parallel heeft met de uit Nazi-Duitsland verdreven Joden in het Amerikaanse leger gingen werken.

De mens was nooit vrij, er waren groeperingen of lagen in de maatschappij die met een membraan gescheiden waren. Mogelijk is een promotie van een getalenteerde jongeman maar dat is toch een  zeldzaamheid. De Roomskatholieke kerk kon dit wel accepteren maar dan nog zijn de hoogste ambten voorbestemd voor de telgen uit de voorname families.

Een doorbraak kwam begin 80er toen Joop den Uyl d.m.v. studietoelagen de arbeidersklasse de mogelijkheid opende voor hoger onderwijs. Hele legioenen middelbaar afgestudeerden gingen een paar jaar feestvieren in de horeca maar hieruit toch ook weer enkelen die promoveren. Berucht is het proefschrift van ene Joost met een fraaie Hollandse molen op de kaft wat niet meer bleek van een opstelletje in een schoolkrant. En dan die horden doctorandussen! Doch ontstaat een tegenreactie onvermijdelijkerwijs als een stelt dat de zoon van de melkboer het recht heeft universitair onderwijs te volgen maar niet omdat hij de zoon van de melkboer is! En deze ene was zelf uit het lagere milieu en lijkt de deur achter zich dicht geslagen te hebben.

De Franse Revolutie heeft de onderste steen doen blootgelegd gekregen, de ware nachtmerrie voor de Duitse politieke  toeschouwer. Maar na verloop van roerige jaren ontstaat ook in dat hexagone land een nieuwe adellijke klasse met erfopvolging en coöptatie. De Restauratie doet de rest, tot 1848 de Nederlandse grondwet gelijkheid verschaft. Maar de 19^e eeuw krijgt geldadel. Dat nog haast vijftig jaar dat in 1895 de H.B.S. alom erkend middelbaar onderwijs is. Doch ook dat is voor de goede families¹.
Zo kunnen heersende klassen verwateren en er nieuwe opkomen maar dan nog is er geen gelijkheid als de vrome idealen predikten.

Nu eindelijk de multiculturele maatschappij, die heeft veel vernietigd van het oude en zelf nieuwe klassen opgeroepen. Die klassen die omhoog willen en vervolgens houden wat ze hebben, zeker in politieke functies. Haagse politieke kringen zijn al aardig gekleurd:

De Duitse liberale FDP heeft in bijna geheel Duitsland verloren. Am Stammtisch (de expressie voor vrijuit maar zachtjes spreken) liet horen dat de nu afgetreden leider 'n Vietnamees werd genoemd. De huidige NSU-processen te München gaan juist om die ongelijkheid te veroordelen doch het effect is beperkt zo niet nihil.




¹ Tot in het heden ten dage is onderwijs voor velen gepaard gegaan met verlaging van het cognitief niveau.

Sei dem Abschiede voraus

Hyves Vrijheid van Mening den 11en Januar 2006, 13:56

Der Dichter Rilke hat diesen Spruch wohl als Leitstandarte benutzt. Was ich damals ganz merkwürdig fand ist daß die verstorbene Lilian (+16 III 2005) diesen Ausdruck wohl gekannt hatte! Auch wußte sie Rilke sei Sekretär des Rodins gewesen. Wohl spezialistische Information für eine ziemlich ungebildete Frau aber ich habe sie eingeschätzt, das bestimmt. Tatsächlich, alles was ist geht vorüber, alles was geht will stoppen und alles was sich liebt scheidet sich einst. So ist die Natur, wie Nietzsche sagt: die ewige Wiederkehr des Gleichen weil es neue Vorgänge geben wird.

Carnaval

Hyves Vrijheid van Mening 27 feb 2006, 02:34 

Toen ik vanmiddag 26 II 2006 om half vier Feestelijk Oeteldonk verliet stond op het stationsplein een oudere man met gestrekte rechterarm krampachtig gestrekt in gedragen taal te prediken over het Laatste Oordeel. Lekker gezellig. Hij maar zalig dan. Een ware stunt!
Ondertussen daalden nog drommen feestgangers onder wie een ware bisschop gearmd met non de trap en roltrap af richting plein!

Ondeugend en nieuwsgierig als ik ben heb ik net zondagmiddag Oeteldonk twee uurtjes bezocht, het is onvergetelijk wat een feestelijke stad, wat een uitgedoste mensen en vooral, wat een toeschouwers allen in jolige kledij. Hoe jonger de meisjes hoe lekkerder om aan te bijten.
Vele café?s waren bezet en de stampende muziek scheurde naar buiten. Ook het café naast de St.-Jan waar Axel na het concert ons een drankje en hapje aangeboden heeft was afgeplakt en toegankelijk voor muzikanten en feestvierders.

Zaterdag ging ik al vroeg per trein naar Sittard waar ik nog nooit geweest was. Er was al het nodige in aanbouw voor de festiviteiten. In een feestwinkel kocht ik een komisch kruis voor een monnik in travesto. Alsdan reed ik verder naar Maastricht om formidabele muziekcorpsen te zien en te horen. Wat een organisaties allemaal! Zoveel mensen, zoveel plezier.

Dus vanmiddag maar even die prachtige St.-Jansstad aanzien en een sigaar roken. Ik heb mij wel vermaakt. En steevast de kathedraal aanzien als daad van nostalgie.

In de trein terug kwam ik ondanks twee pull-overs, winterjas en dubbele winterdas en handschoenen bij van de kou en heb nog lekker wat gelezen. De keurige vrouw naast mij zag er niet bepaald uit ooit feest te vieren laat staan met een man te dansen. Maar ze was heel netjes hoor dus geen kwaad woord hoor.

Een geslaagd weekend. Volgend jaar ga ik ook in de stoet!

Josh

Geluks-Weekendjes

Hyves Vrijheid van Mening 2 feb 2008, 15:52
 
Een paar maal per jaar convergeren en conjuncteren de gelukslijnen.
Ze veronachtzamen is de Goden verzoeken, ze spannend tegemoetzien en erbij genieten is geprezen.

De Parsifal werd op zaterdagavond 19 januari 2008 op Hilversum 3 weergegeven. De leiding had niet minder onze Bernard Haitink vanuit Covent Garden. Voor hem na de Ringen in Engeland een triomf. De uitvoering was erg rustig zoals ik in zijn Bruckner symfonieën uit 1970 ook gewend ben geweest: een bedaarde noorderling.

Maar hoe keek ik uit naar Die Meistersinger vanuit Wenen op zaterdagavond de week hiervoor onder de leiding van Christian Thielemann [geboren 1 april 1959 te Berlijn]. Deze voerde een rustige stokvoering en voorzag het orkest van een fluweelklank die mij ontzag heeft ingeboezemd. In het weekend overwoog ik wederom lid te worden van het Wagner Genootschap Nederland (voorheen - - Amsterdam) en kreeg een correspondentie met Hank Neugarten, de nieuwe voorzitter. De oude die ik goed gekend heb, Dr. Herman Hoelen, minstens 25 jaren in functie geweest, is overleden december 2007. Nadat ik de nodige belevenissen hem had medegedeeld spoorde hij mij aan lid te worden omdat "je bij ons hoort" als Wagnerliefhebber! Ik ontving van Hank enige recente documentatie en las deze aandachtig, gevoelde dat mijn spontaneïteit niet kon overeenstemmen met mijn verwachting voor de komende jaren toch niet meer zo inspannend te leven en er een abonnement meer bij te krijgen ondanks de opzegging van twee die ik beide elf jaren in huis heb gehad. Ik wil niet overbodige verplichtingen aangaan en moest Hank onder verontschuldiging nul op zijn rekest geven.
Spijtig maar waar.

Reünie 22 IV 2006 - Teleurstelling maar ik heb Haar toch meegemaakt

Hyves Vrijheid van Mening  25 mei 2006, 16:34 

St-Ignatiuscollege te Amsterdam

Dus... had ik mij van de reünie veel voorgesteld en werk verricht oude klasgenoten te stimuleren te komen. Maar dit is niet geschied. Ik gis naar de reden(en).

Ten eerste is het klassieke historische gebouw als in IX 1995 niet aan de orde voor samenkomst. Die plek betreden na zoveel jaren heeft iets heiligs, de knappe leraren die daar rondliepen, het strenge gezag dat vanuit alle hoeken straalt.
Tweedens waren er natuurlijkerwijs geen leraren meer en indien wel zijn ze niet gekomen.
En als derde was de nieuwe locatie van het enorme betonnen glasgebouw aan de Jan van Eijckstraat 47 niet aantrekkelijk om uren in te vertoeven.
De organisatie door de reüniewebsite heeft een commercieel tintje.


Reünie16-9-1995 (Ig 100 Jaar)
Al vroeg aanwezig bij de Obrechtkerk spreek ik uitvoerig met prof Wim Tervoort. De kerk loopt in een halfuur stampvol. De Pens, te weten Beyersbergen van Henegouwen geeft ver armstrekkend Tervoort (ex-Jezuïet) een hand, drie of vier rijen vooraan zijn gereserveerd voor prominente gasten, meestal leraren. Er gaat een ontzag van aanwezigen uit de octogenaire autoriteit Wim Slijpen te zien, de oprichter van Contardo Ferrini. Verder een oudste leerling van eindexamen 1924. Henny A. M. Bresser filmt bezoekers, meestal vooraan gezeten. Pater A. Wiewel overlegt druk lopend.

De heilige mis met communie volgens de missae ordo nova en wordt afgesloten met het Ignatiuslied met de voorlaatste toon die in tegenstelling tot de verwachting niet een mineur is. Orgelbegeleiding Antoine Oomen. Wiewels preek gaat slim-toepasselijk over Jezus' verhandeling in de tempel. "Leven is geven en doorgeven" is het Leidmotiv des orators.
Allen in schier processie via De Lairessestraat, Concertgebouw naar de Pieter de Hoochstraat. Wachten op inschrijving.

Het prachtige gebouw aan de Hobbemakade waar je kan dolen door de gangen. Het tekenlokaal thans zonder amphitheater en de lijntekenklas. De Fabriek is allang afgebroken voor nieuwbouw. Het groene poortje is niet meer.

Een enorme tent op de Cour voor samenkomst. Achter zeilen geuren van een openlucht-keuken. Schalen vol met broodjes worden gepresenteerd. Passerende mensen bekijk je op de batch. Je ziet klasgenoten en hen die weliswaar in een andere klas hebben gezeten maar met wie je toch een zekere binding hebt gehad. Zangkoor op wisselende locaties. Leraar Bresser der Eichholzstruktur die innemend kan babbelen. De intellectuele pater Mooijman als altijd driftigerwijs discussiërend. Dan enige leerlingen die slechts naar binnen gekropen zijn slechts voor de receptie. De aula als praatzaal maar een vermoeide kan hier uitblazen. De kapel zij het ontruimd met attributen uit de oude tijd. Hier praat ik met de vrouwelijke rector G. A. (Trudy) Elsenaar-Tijsze die op mijn lof over de kennisopbouw reageert met: "Dan is het een goede school." Ik blader in het academielogboek waarvan ik een jaar secretaris ben geweest en zie met blos mijn schoolse handschrift. Ik kijk een tiental Harpoens door waarin ik heb bijgedragen met tekeningen. Klassenfoto H.B.S. 1960-1965. Toon Schermer (zelf Jezuïet) schuift onverwachts aan. Tegen vieren aankondiging van het herdenkingsboek "100 Jaar Ig". Ten slotte bij de uitgang Nicolaas Maesstraat een Leger des Heils-pot voor vrijwillige bijdrage. Mooi!


Ik schrijf dit maar in de præsens historicus om lectorum mijn herinnering te verlevendigen. Publiciteit over "'n Eeuw Ig" was er wel: in De Telegraaf 18 II 1995 en De Echo 22 II 1995. Maar het was geweest en wat de reünie thans voorstelt zal ik zeggen.
De verwachtingen waren in zekere zin gespannen als de oprichtingsvergadering Oud-leerlingen plaatsvindt op 24 april 2004, officieel met inschrijving KvK. Maar in 2005 wordt naar ik informeerde besloten de reünie een jaar uit te stellen. Het is niet onjuist te stellen dat de reünie als 22e lustrum op 24 IV 2006 dan nog net in het schooljaar 2005-2006 valt. Wat er verder met de Oud-Leerlingenvereniging die men nog had willen hernoemen in OLIM (Oud-leerlingen in Mokum) is gebeurd noch waarom zij überhaupt is opgericht geworden is gewoon niet bekend.

Reünie 22-4-2006
Aankomst Obrecht geen kip. Ik wandel liever wat in de omgeving. Eenmaal binnen geen kip, doch ik ontwaar pater Jan van Kilsdonk eenzaam zittend en wachtend met stok. Niet zonder schroom schuif ik bij hem aan en een gesprek met de man waar dan ook is zoals altijd zonder ademhalen. "Ik zie slecht maar mijn geheugen is goed", stelt de bejaarde. Dat weet ik, legendarisch is zijn geheugen van de klassieken en van duizenden mensen. "U bent tachtig, denk ik", zeg ik voorzichtig, waarop prompt geantwoord: "Negentig!" "O ja, natuurlijk, ik weet het weer", verontschuldig ik mij. Na lange tijd nog weinig mensen binnen, althans ouderen. Tot mijn verrassing zie ik de mij bekende kunstenares Inica Loe (47) die tekenlerares blijkt te zijn. Ze is nog niet afgestudeerd.
Geen mis, ik had het verwacht. Docent M. Elsenaar noemt het "een viering van nù".
"Is vorming in vroeger tijd educatief doel geweest, thans spreekt men van identiteitsvinding en persoonlijkheidsontwikkeling", aldus rector H. Buijze.
Oefenen koor en orkest o.l.v. Luc Löwenthal. Zang van allerlei soort, met afwisselend Gregoriaans door leraren. Rap-muziek best knap gebracht maar is het niet een kerk, bedacht ik mij?

Hoogtepunt is de lezing door Huub Oosterhuis. Met krachtige stem verhaalt hij over zijn leven. Deed 1946 toelatingsexamen welke traditioneel op een 100% jezuïetencollege nog moeilijk geweest moeten zijn en legde zijn eindexamen af in 1952. De man gleed direct de Orde Societas Jesu in.
Als zijn godsdienstleraar Van Kilsdonk hem niet warm gemaakt heeft?
Deze, vooraan gezeten, luisterde echter aandachtig.

"Psalm 8 over de grootsheid van de mens. Het goede is slechter dan het betere. Gestuurde roeping tot Jezuïet. Het scheppingsverhaal als biologie. Wordt dit Bijbelverhaal nog gelezen? Het eerste woord is "Licht" en het predicaat "goed" is een utopie. Evolutie als IIe Kamerstuk. Aapachtigen waaruit de mens en de aap. Dat nu bekend de chimpansee 96% menselijke genen heeft. De linker hersenhelft het taalgebied, de dromen, de liefde, het IK, het samenleven, het "licht" bij de mensen tot beschaving en solidariteit. Op grond hiervan veroordeel ik het uitzettingsbeleid van vreemdelingen. Ik misprijs de benevelingskracht van de media."


Je moet het als theoloog maar goed kunnen draaiconstrueren om vanaf het "fiat lux" te geraken tot verontwaardiging inzake de komende (inmiddels plaatsgevonden) uitzetting van Taïda Pasic. Ik gevoelde me wel genaaid, dat moet ik zeggen. Ja, hij is verrekt slim, die man. Niettemin is Taïda evolutionair een slavinnetje.

De charmante violiste Saskia Otto was speciaal uit Londen overgekomen om een recital te geven van de Méditation de Thaïs van Jules Massenet. We luisteren aandachtig naar zoveel virtuositeit.

--------------------

De wandeling vanaf de Obrecht naar de Jan van Eijckstraat was niet meer in drommen als vroeger maar alleen zij het dat ik opliep met een echtpaar dat hun kind op school had zitten. De man verhaalde (op een andere school) acht jaren over zijn gym gedaan te hebben: "Dat kon nog in die tijd!" Ze hadden hun auto vlak bij school gezet.

Uren heb ik doorgebracht met praten hier en daar. Een wat Indische man (1965) had ook een collegestropdas, wij beiden moesten even lachen. Een oude kennis te weerzien was hartelijk doch beiden waren wij gedrukt zo weinig klasgenoten te mogen ontmoeten. De reüniefoto voor ±1960-1965 moest dan van lieverlee maar met gymnasiasten èn H.B.S.-ers vreedzaam te samen. Ook dat was vroeger anders... Een collega van Adelbert kwam ook in de groep net als op 16 IX 1995.


Twee rinsige wijntjes maar een voortreffelijk broodje waren geregeld. We wandelden troosteloos door het allengs stiller wordende glasbetonnen gebouw maar zagen geen bekenden meer. Wij beiden waren gedrukt. Maar die tijd is voorgoed voorbij. In gedachten liep ik naar huis.


Mijn uitvoerige beschrijving van de school en leraren is te vinden op mijn Directory XS4all.

Schoolherinneringen J.A. Heitmann 1956-1962 (pdf)

Altijd dezelfde Muziek?

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 19:42

 Gisteravond 26 III 2006 hoorde ik vanuit de MET Luise Miller van Verdi.

Op oudejaar 2005 Alban Bergs Lulu en begin 2006 Het Sluwe Vosje van Leo? Janácek.

Voor geen der drie muziekwerken kan ik een placet geven. En toch luisterde ik. Waarom?

Begon je als jong mens met de ritmische versiermuziek van Bach, bezocht je de jeugdconcerten in het Concertgebouw trouw, geleidelijk wordt je blikveld groter tot het speelveld van de grote meesters. Er ontstaan voorkeuren met noodzakelijkerwijs afkeuren. De 19e eeuw blijft favoriet.

In een interview zei prof Ernst Nolte (Historikerstreit) ook dat Bach uitsluitend door de Duitse protestanten (en vergeet niet de Oost-Duitse communisten, apostrofeerde Axel) is opgewaardeerd tot wat hij nu is. ?Moet je nu eens horen...?, vervolgde de oude Nolte in het interview, en wij kregen kriebelig kippenvel van de ongelofelijke uitbundige klanken van ?n Monteverdi. ?Zo kan het ook!?, moet hij bedoeld hebben.

Maar eerst Mozart. Al in de 6e lagere school kregen wij muziekles met daarin een uitleg van de sonatevorm Eine Kleine Nachtmusik. De aantekeningen in toenmalig handschrift bezit ik nog. Alle symfonieën kocht ik in 1970 met de BPh o.l.v. Böhm die een aparte plaat volpraatte over Mozart ist meine Große Liebe.

Van die tijd stamt ook de aankoop van de Beethoven symfonieën van Herbert von Karajan met de BPh. Tenslotte de Mahler symfonieën met het CO o.l.v. Haitink. Niet mee tel ik de Bruckners met Haitink daar deze alle krom trokken en ik ze weggegooid heb. (Je had ze tussen twee verwarmde glasplaten kunnen strekken.)

Dit laatste heb ik nooit betreurd. Haitink is voor mij een saaie piet en de Bruckners zijn slaapverwekkend als je nu weet dat er uitvoeringen op de radio gegeven worden waarbij ik niet kan stilzitten. Ik weet niet wat ik doe, ik wandel en maak armbewegingen. Ik geraak buiten adem.

Na deze vier alba heb ik geen dozen grammofoonplaten meer gekocht en toen de muziek-Cd?s eenmaal in zwang kwamen, nimmer een Cd-speler noch schijfjes.

Ik neem bescheiden genoegen met wat de radio biedt.


Ik heb de Mozart, Bruckner en Mahler echter wel leren kennen! De Beethoven spaar ik om overgewenning te voorkomen zoals mij overkomen is met het 5e pianoconcert.

Met deze ervaring heb ik vanaf medio 70er Wagner altijd gedoceerd gehouden. En dan om je heen wagnerliefhebbers, soms op het fanatieke af wagnerianen genoemd, die Nederland, Vlaanderen en West-Duitsland afreizen om te kunnen profiteren van aanbiedingen. Groot deel van salaris en gehele vakantietoeslag is hun lief. Ik lachte erom want ik heb anders dan een cassetterecorder dus nooit een Cd-speler gekocht. De uitvoering van de Meistersinger uit Salzburg 1975 blijft voor mij echter norm, de sonore stem van de Karl Ridderbusch kan ik nooit vergeten.

Het Wagnergenootschap Amsterdam, thans Nederland, heeft zo?n eenmaal per maand een bijeenkomst voor een lezing met/of Cd. Traditioneel een Parsifalzondagmiddag met gezamenlijk diner in een naburig restaurant. Het is een studievereniging die als organisatie best goede sprekers kan uitnodigen. Ik heb er heel veel geleerd maar ook om beheersing te betrachten niet gek te worden. Helaas, je hebt ze en je kan het zien. Twintig jaren ben ik lid geweest zij het met een onderbreking. Toen het genootschap 1986 25 jaar bestond en de feestzaal met de coryfee Gre Brouwenstijn volgelopen was dacht ik: ?Dit is toch wel mijn club, ik word weer lid!?

Toch komt er een moment dat de herhaling voelbaar wordt. Immer dasselbe of zoals Nietzsche zegt: ?Die ewige Wiederkehr des Gleichen.? Toen verliet ik het Wagnergenootschap voorgoed om niettemin elk najaar het program te gaan bekijken.

Capo! Het is de herhaling, de gewenning en het behagen in hetzelfde.
De Irene verbaasde zich van mijn uitspraak dat ik ook voedsel eet (echt strikt brrr karnemelk uitgezonderd) dat ik niet eens zo lekker vind. Moet ik nog beschrijven wat mij dan wel behaagt, als saucijzenbroodjes en hartige taartjes? Groenten die ik als onkonijn toch al niet zo lekker vind eet ik elke keer wat anders. Ook soms raar broodbeleg maar dan dit een half jaar weer niet.
Variatie dus. Zo ook met muziek.

Mijn absolute liefde is Richard Strauß. Symfonische werken en opera als de Rosenkavalier die Marcel Reich-Ranici niet eens zijn beste vond maar er best nog tien Rosenkavaliers bij had willen hebben...? Hetgeen niet impliceert dat ik altijd Strauß wil horen!

Ik ben dus een gedisciplineerd mens. Toen ik 25 was hoorde ik na afloop van een concert de Sacre een waarlijk hysterisch applaus met gejuich. Wat zijn dat voor gekken, vroeg ik mij af. Ik besloot Strawinsky nader te beluisteren en eerst op mijn 50e kon ik hem wel wat waarderen. Een tweetal weken geleden beluisterde ik samen met de Irene de Psalmensymfonie van een opname met Irene als alt-mezzo op het Conservatorium te Tilburg met schitterend orkest. Ik heb genoten en dacht weer aan de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt. Was ik bij hetzelfde gebleven wat dan? Nu is mijn kennis verrijkt.

Een cynicus schreef dat het Latijn altijd hetzelfde is. Het was Joris Karel Huysmans wiens À Rebours ik in het Frans gelezen heb, Nee, zo een citaat kom je niet snel bij classici tegen!

Jos

Lente Gedicht

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 17:18

 

Het is mooi, de stralen prikken

op ons bol, weg de traan

met ogen knippen. Wij staan

soms stil en adem stokt:

ze lopen snel, druk doend

in fel plooi rokje ons voorbij.

Dan is het lente, mooie beentjes

en roze kopjes zijn voor mij

helemaal alleen. Ik kijk

en heb zo'n groot plezier:

ja zó woon ik hier!

Van practical joke tot crimi

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 15:22 

In Italië werd een kanaal uitgebaggerd. Studenten vervaardigden een stenen kop naar Modigliani, lang gerekt zoals zijn stijl en wierpen dit in het water.
Eenmaal op land uitgestort werd de vondst van de eeuw gedaan! Maar men ontmaskerde toch.

Tjerk Vermaning ooit een TV-herdenking van gezien. Wat was die man populair! En maar vechten en strijden tegen Bolke..., prof uit Groningen die hem wantrouwde. (Ooit een lezing van gevolgd in Allard Pierson, stampvol.) De man V. voerde een eenmansstrijd tegen de gevestigde orde.
Zie je na, geloof ik 20 jaren beelden van die druktemaker terug dan is onmiddellijk zijn ongeloofwaardigheid manifest, maar dan ook direct. Dat is een psychologisch proces dat tijd van rijping benodigt. Vele nazi-kopstukken komen nu ook over als onbetrouwbaar (alhoewel er razend knappe Duitsers zijn). Zo ook bij andere politici. Prof. Van de Wetering zei ooit in Zomergasten dat Van Meegeren nu direct als vals te erkennen is, maar dat duurde jaren en jaren, tijd van bezinning dus.

Die stafmedewerkster in het Allard Piersonmuseum (sprak ik in 2000 op een vergadering van de Vereniging Vrienden van het Gymnasium) houdt zich bezig met falsificatieonderzoek. En er is wat gerommeld met vondsten! Israël kan er ook wat van, laatst nog een put met inscriptie...
Maar de Dode Zee Rollen waren echt, bewezen door prof Van der Ploeg (overleden, was bij zijn uitvaart).
De Hollandse kooplieden ook, door schilderijen als Rembrandt te verkopen in het buitenland.

Over wetenschappelijke falsificaties volgend maal om over de betrouwbaarheid van gegevensverstrekking op het WWW maar te zwijgen.

Nu is St.-Oedenrode in het nieuws vanwege een sensationele archeologische vondst. Niet verklappen, had ik in de opgravingskuil laten vallen (maar het is een kopie). Ik ben blij daar geweest te zijn!

Muziekprogramma's heb ik altijd beluisterd als jong mens.

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 15:12

 Zo was er op de woensdagmiddag de pianist George G.F. Van Renesse (1909-1994) die een vergelijkend onderzoek hield tussen meerdere, meestal drie concertuitvoeringen. Ik luisterde met ingehouden adem en vond het begrijpen van de technische opmerkingen prachtig.
Dan was er het discussieprogramma met Felix de Nobel en de zanger Laurens Bogtman. Twee geheel verschillende karakters, ik denk opzettelijk bij elkaar gezet.
Ten slotte Rutger Schoute met zijn merkwaardig bedachtzame microfoonstem.
In de zeventiger was er ook zo een zachte stem die nog daalde in toon vanaf halverwege de zin. Toevallig wonend in een drukke buurt kon ik de man dus nauwelijks verstaan.

Tegenwoordig komt ieder voor de microfoon en camera vaak met polder Nederlands. In mijn tijd (hoor mij nu) moest men wel zeker op de uitspraak en intonatie letten.

De programma?s op zondagmiddag in de tachtiger en negentiger met vergelijkend beluisteren van uitvoeringen waren wisselender samenstelling. Dat daaronder verschrikkelijk competente lui kunnen zitten weet ik wel zeker. Een inmiddels overleden man met zware (en (KRO)-gezaghebbende!) stem (ik om nog op zijn naam) verklaarde pertinent dat de toen populaire Frederica Von Stade niet kon zingen. Maar de smaak is een kort leven beschoren: was men aanvankelijk laaiend enthousiast over de vertolkingen van Glenn Gould, later nam dit af. Zo ook bij mijn mening: technisch perfect is nog niet muzikaal! Als je een uur die man aanhoort (met zijn psychopathische gekreun) val je toch in slaap. Er zit geen leven in. Hij schijnt vele doctoren tegelijkertijd te hebben geconsulteerd en had een pakhuis aan medicijnen. De man heeft zichzelf vergiftigd en stierf exact op zijn 50e.

St.-Ignatiuscollege Reünie 22 april 2006

Hyves Vrijheid van Mening 13 mrt 2006, 04:10 

Het voormalig St.-Ignatiuscollege met opleiding Gymnasium alpha & beta en H.B.S. A & B 5-jarige cursus aan de Hobbemakade, nu St.-Ignatiusgymnasium aan de Jan van Eijkstraat houdt een reünie op 22 april 2006.

Op de nieuwe reünie-website Schoolpagina hebben onder St.-Ignatiusgymnasium al heel wat oud-leerlingen zich ingeschreven met accent op de afgestudeerden van de laatste jaren. Maar de jaren 50 en 60 zijn nog maar enkele tientallen.
Hetgeen mij niet belet al enige weken oud-klasgenoten op te sporen en te benaderen voor deelneming aan deze reünie. Enkelen zeggen pertinent nee maar enthousiaste reacties zijn er ook.
Ik speur nog even verder en dan moet het maar Schluß zijn. Hoe die middag zal verlopen weet ik niet. De tijd is van 1 tot 7 en dat is lang heen en weer lopen. Hoe houd je dit vol? We zijn immers uit die al oude tijd...

Contact: mailto: jaheit59@xs4all.nl