Bekende namen van muzikanten op de radio 50er:
Jan Corduwener (*1911).
Malando, Ari Maasland (1908-1980).
The Ramblers met Theo Uden Marsman v.a. 1926.
Het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden v.a. 1945.
De Zaaiers o.l.v. Jos Cleber (1916-1999) v.a. 1952.
The Skymasters (AVRO dansorkest) o.l.v Johannes (Pi) Scheffer (1909-1988) die ondertussen promoveerde in de Engelse grammatica met een proefschrift over The Gerund. Van hem zijn heugelijk slot: "Maarrrr, wij komen terug..."
Willy Schobben (1915-2009), trompettist, met later een eigen dansorkest dat ik in 1960 meemaakte in Krasnapolky met Dansschool Liebregts.
De Kilima Hawaiians tussen de middag met altijd maar "Er hangt een hoofdstel aan de muur".
Voor het Radio Filharmonisch Orkest bezat ik geen aandacht.
André de Raaff (1911-1990) en Jacques Schutte (1908-1974).
Kritiek toentertijd: veelal hetzelfde.
Van gezelschappen:
Orkest in De Bonte Dinsdagavondtrein (AVRO).
Orkest in Negen heit de klok (KRO) met de virtuosen Jan de Cler, Alexander Pola en Wam Heskes. Deze laatste zong een lied met een opzettelijke syncoop, geweldig knap!
Orkest in Showboat (VARA).
De KRO had in de middagpauze een orkest dat expresselijk vals speelde. Dat leverde klachten op.
George van Renesse (1909-1994) met muzikale analyses op woensdagmiddag. Ik luisterde daarnaar graag want dan was ik thuis van school. Ik herinner me nog dat hij ƒ100 uitloofde voor hem die ook maar een foutje in een geweldige rechterhands-riedel kan ontdekken!
Alles op de ERRES radio KY176.
26 augustus 2019
29 juni 2019
24 juni 2019
Litanie van de heilige Maagd Maria
 |
| Litanie heilige Maagd Maria Bron: Communie- en Gebedenboek door C. Coopman S.J. (Mechelen 1936) |
 |
| Litanie heilige Maagd Maria Bron: Communie- en Gebedenboek door C. Coopman S.J. (Mechelen 1936) |
St.-Franciscusschool Amsterdam - Verzamelde Foto's 1949-1956 e.a.
15 juni 2019
Mozart Top 50 NTR Presentatie: Dieuwertje Blok
Vrijdag 15-6-2019
Tijdens de Mozart Top 50 hoort u de 50 werken die de NPO Radio 4 luisteraars hebben beoordeeld als favoriete compositie van Mozart.
17:45-17:54
Mozart, Wolfgang Amadeus
Ave verum corpus KV 618
Berliner Philharmoniker
Muti, Riccardo
Zweeds Radiokoor & Stockholm Kamerkoor
EMI
CDC 7496402
Op verzoek onder andere van mij.
05 juni 2019
Ambulancières en Normandie - Cherbourg-Caen 1944
Operation Overlord 75 ans.
Son livre j'ai reçu de Mme Cécile Armagnac par elle-même, en 1994, le quatre Juillet. Ç’a été après une correspondance intime entre nous. Elle m'était heureuse, produisait mème une vraie dédicace pour moi!
Aussi le fameux Maurice Schumann avec son préface et l'historien journaliste Henri Amouroux a écrit son opinion derrière ce livre.
Le livre autobiographique:
La plus belle phrase est de voir après the landing une campagne jusqu'au horizon avec matériel brillant pendant que les ambulanciers constamment avaient du aller dans une automobile antique.
Et encore la Cécile Armagnac énergique en 1944:
Elle demeurait à Paris.
Elle est descendante d'ancien président M.F. Sadi Carnot.
J. (Jos) A. Heitmann
AMSTERDAM
email Jos
Son livre j'ai reçu de Mme Cécile Armagnac par elle-même, en 1994, le quatre Juillet. Ç’a été après une correspondance intime entre nous. Elle m'était heureuse, produisait mème une vraie dédicace pour moi!
Aussi le fameux Maurice Schumann avec son préface et l'historien journaliste Henri Amouroux a écrit son opinion derrière ce livre.
Le livre autobiographique:
 |
| Livre pour 50 ans D-Day |
La plus belle phrase est de voir après the landing une campagne jusqu'au horizon avec matériel brillant pendant que les ambulanciers constamment avaient du aller dans une automobile antique.
Et encore la Cécile Armagnac énergique en 1944:
 | ||
Elle est descendante d'ancien président M.F. Sadi Carnot.
J. (Jos) A. Heitmann
AMSTERDAM
email Jos
06 mei 2019
Caius is een Ezel
Caius is een ezel: een vrolijke geschiedenis uit het oude Rome
De schrijvers zijn Henry Winterfeld en Miel Geysen.
Illustraties van Charlotte Kleinert.
Lannoo, 1955.
Is een jeugdboek van waaruit werd voorgelezen op de lagere school. Spannend en muisstil.
Op de UB heb ik het boek geleend en herlezen maar dat zal in de 80er geweest zijn. Ik vond het net zo spannend als toen.
De aanleiding is het zinnetje Caius asinus, bij een opgraving aangetroffen op een muur. De verbeeldingskracht van de schrijver doet de rest. Henry Winterfeld (Hamburg, *1901) is Joods, de oorspronkelijke tekst is dus Duits, vertrok in 1933 naar Oostenrijk en emigreerde (zo laat nog?) in 1940 naar de VS. Elders weet ik dat vertrek vanuit Frankrijk van Joden wel mogelijk is onder betaling van veel geld. Hij overleed in de VS 1990.
De schrijvers zijn Henry Winterfeld en Miel Geysen.
Illustraties van Charlotte Kleinert.
Lannoo, 1955.
Is een jeugdboek van waaruit werd voorgelezen op de lagere school. Spannend en muisstil.
Op de UB heb ik het boek geleend en herlezen maar dat zal in de 80er geweest zijn. Ik vond het net zo spannend als toen.
De aanleiding is het zinnetje Caius asinus, bij een opgraving aangetroffen op een muur. De verbeeldingskracht van de schrijver doet de rest. Henry Winterfeld (Hamburg, *1901) is Joods, de oorspronkelijke tekst is dus Duits, vertrok in 1933 naar Oostenrijk en emigreerde (zo laat nog?) in 1940 naar de VS. Elders weet ik dat vertrek vanuit Frankrijk van Joden wel mogelijk is onder betaling van veel geld. Hij overleed in de VS 1990.05 mei 2019
Hector Berlioz (1803-1896) Grande messe des morts (Requiem), op. 5 (1837) Concertgebouw 4 mei 2019
Concertgebouworkest
Antonio Pappano (1959), dirigent (Brit)
Javier Camarena, tenor (Mexico)
Groot Omroepkoor instudering Ciro Visco
Koor van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia
instudering Ciro Visco
Concertgebouw, 4 mei 2019
Een ongewoonlijke begintijd: 21 uur! Dat wil zeggen langer wachten tot het concert begint en de spanning te laten oplopen. Eenmaal in het gebouw voel je je rustig.
Ik wandelde vooraf door de Ruysdaelbuurt, wat koude wind maar ik had een das omgedaan.
Leuk een paar foto's te maken.
De hoofdingang van het voormalige St.-Ignatiuscollege, toen een houten deur.
Het mooie straatje Johannes Vermeer in welker woning ik was in 1971.
En ten slotte het nieuwe RCO House.
De Grande messe
Het orkest had een grote bezetting met 12 pauken, twee grote trommels, extra blazers achter en boven. In feite een derde van de voorgeschreven bezetting.
Basviolen 8, meer celli dan gebruikelijk.
Dan het enorme koor.
Pauken 12 (dubbele rij). De roffels door 8 personen, waarmee ook het requiem zal eindigen.
In totaal 200 muzikanten.
De mis begon rustig maar luide passages doemen op. Het koor is zo vol dat er soms schetterend geluid is. Doch veelal is het op rustige toon, soms zacht en soms heel zacht. Dan de afwisseling van mannen of vrouwen alleen. Eenmaal a capella. Het is boven alles een requiem. Je zit verbaast wat een hoeveelheid muziek voor die zangers.
Zo dicht bij Berlioz te zitten is de grote verrassing te voelen de wisseling van toonaard welke nog mooier wordt dan de vorige. Altijd de scherpe koperklanken en vaak twee trombones linksboven met een zware dubbelslottoon na strofen.
Ik herkende twee melodieën die wellicht elders apart gegeven zijn geworden. Voor het geheel was de muziek voor mij nieuw.
Verrassend is dat altijd de muziek nieuw is. De genialiteit van de componist is onuitputtelijk. De blazers binnen het orkest hebben een grote rol, hierbij een tuba. De houtblazers met scherpe tonen als een signaal voor de aanwezigen waakzaam te blijven.
Onmogelijk deze muziek in de huiskamer te draaien ook al heb je nog zo goede apparatuur.
De dirigent is zeer bewegelijk. Hij beziet nauwkeurig de partituur. Hoe kan hij alles toch overzien!
Soms trapte hij met zijn rechtervoet om de geweldige inzet van allen.
Een fraaie rust tussen de delen.
Merkwaardig dat hij de bovenspelers niet apart dirigeerde. Deze wisten hun inzet al te goed.
En de slagwerkers, een bezienswaardigheid. Zij hebben het allerlaatst woord.
Een uitzonderlijke belevenis.
Drankje
Wat een geluk een vertroostend wijntje te drinken achteraf. Maar vermoeid ben je wel geworden. Ik zag op de terugweg het verzetsmonument waar ik eerder meerdere mensen heb zien zitten op weg naar. Nu was het met een bloemenperk fraai verlicht.
Antonio Pappano (1959), dirigent (Brit)
Javier Camarena, tenor (Mexico)
Groot Omroepkoor instudering Ciro Visco
Koor van de Accademia Nazionale di Santa Cecilia
instudering Ciro Visco
Concertgebouw, 4 mei 2019
Een ongewoonlijke begintijd: 21 uur! Dat wil zeggen langer wachten tot het concert begint en de spanning te laten oplopen. Eenmaal in het gebouw voel je je rustig.Ik wandelde vooraf door de Ruysdaelbuurt, wat koude wind maar ik had een das omgedaan.
Leuk een paar foto's te maken.
De hoofdingang van het voormalige St.-Ignatiuscollege, toen een houten deur.
Het mooie straatje Johannes Vermeer in welker woning ik was in 1971.
En ten slotte het nieuwe RCO House.
 |
| Hector Berlioz |
De Grande messe
Het orkest had een grote bezetting met 12 pauken, twee grote trommels, extra blazers achter en boven. In feite een derde van de voorgeschreven bezetting.
Basviolen 8, meer celli dan gebruikelijk.
Dan het enorme koor.
Pauken 12 (dubbele rij). De roffels door 8 personen, waarmee ook het requiem zal eindigen.
In totaal 200 muzikanten.
De mis begon rustig maar luide passages doemen op. Het koor is zo vol dat er soms schetterend geluid is. Doch veelal is het op rustige toon, soms zacht en soms heel zacht. Dan de afwisseling van mannen of vrouwen alleen. Eenmaal a capella. Het is boven alles een requiem. Je zit verbaast wat een hoeveelheid muziek voor die zangers.
Zo dicht bij Berlioz te zitten is de grote verrassing te voelen de wisseling van toonaard welke nog mooier wordt dan de vorige. Altijd de scherpe koperklanken en vaak twee trombones linksboven met een zware dubbelslottoon na strofen.
Ik herkende twee melodieën die wellicht elders apart gegeven zijn geworden. Voor het geheel was de muziek voor mij nieuw.
Verrassend is dat altijd de muziek nieuw is. De genialiteit van de componist is onuitputtelijk. De blazers binnen het orkest hebben een grote rol, hierbij een tuba. De houtblazers met scherpe tonen als een signaal voor de aanwezigen waakzaam te blijven.
Onmogelijk deze muziek in de huiskamer te draaien ook al heb je nog zo goede apparatuur.
De dirigent is zeer bewegelijk. Hij beziet nauwkeurig de partituur. Hoe kan hij alles toch overzien!
Soms trapte hij met zijn rechtervoet om de geweldige inzet van allen.
Een fraaie rust tussen de delen.
Merkwaardig dat hij de bovenspelers niet apart dirigeerde. Deze wisten hun inzet al te goed.
En de slagwerkers, een bezienswaardigheid. Zij hebben het allerlaatst woord.
Een uitzonderlijke belevenis.
Drankje
Wat een geluk een vertroostend wijntje te drinken achteraf. Maar vermoeid ben je wel geworden. Ik zag op de terugweg het verzetsmonument waar ik eerder meerdere mensen heb zien zitten op weg naar. Nu was het met een bloemenperk fraai verlicht.
 |
| Verzetsmonument Apollolaan 4-4-2019, 23u |
14 april 2019
Paasdatum verwikkelingen
Ik heb een voor de hand liggende monografie geraadpleegd met betrekking tot de berekening van de paasdatum, als geschied door vroegchristelijke theologen, een studie uitgegeven door de Benedictijner geleerden van Maria Laach. Dat er vele berekeningswijzen zijn, wil ik verzekeren en het is geenszins mijn bedoeling alle (die ik bekeken heb dan...) beknopt voor te leggen, maar ik wil mij desalniettemin voorstellen een studieuze gezindheid getoond te hebben door enige interessante gegevens te verstrekken.
Geleerden zijn er in de christelijke geschiedenis altijd geweest en grote namen als Origenes (185 - 253/4) leerde ik als jongeman al kennen uit een boek van C.G. Jung, die in zijn berekening de zon, maan en lentepunt betrok en kwam tot een 19-jaar cyclus. Bisschop Anatolius, 3e eeuw, vervolgde deze weg om hiermee de Metonse cyclus van 8 jaar te kunnen verbeteren. De Joden moeten een 84-jaar cyclus bezeten hebben, wellicht later teruggebracht tot 30 jaar. Hun berekening is de basis van alle volgende.
In het (oude) Egypte bestond een 25-jaar cyclus, met na afloop een verschil van 1 uur en 8 minuten t.o.v. de zonbeweging.
Dit laat zien een aantal cycli-opstellingen van 8 tot 532 jaar, met voor ieder een correctie na afloop, hoe groter de cyclus, hoe kleiner het verschil met de zon. Had Anatolius gelijk gekregen, zoals misschien in het door de Oud-Armeense Kerk overgenomen zijns systeems, dan zou zelfs een saltis lunae (maanschrikkeljaar) benodigd zijn geweest om weer gelijk te komen met de Juliaanse kalender; later is in de Armeense Kerk het 532-jaar systeem aangehouden.
Welk is nu het beste? Dat, welke het meest voldoet aan de eisen van de religie. Daartoe moet empirie, damals wel bekend daar men vanaf de vroegste oudheid en weliswaar hier niet vermeld, zelfs in het oude India al observatoria bezat, gegoten worden in het keurslijf van de religieuze vormen, waartoe een oneindige vindingrijkheid benodigd is. Dat dit thans ridicuul overkomt, wil ik je verzekeren, want waarom dient toch deze eeuwenlange rekenarij en strijd (zie verder) als toch het geloof zo mooi is om in de Hemel te komen; dan maakt een datum meer of minder toch niets uit? Geloof het maar, ze hebben gerekend als bezetenen alsof hun leven op aarde en de plaatsbespreking in het hiernamaals ervan afhingen. Als nu de zon en de maan volgens Genesis op de 4e dag geschapen zijn, betekent dat dan dat deze nieuw zijn, of vier dagen oud? Bij de maan impliceert dat een reeds begonnen periode van schijngestalten, zodat de verdere berekeningen hiervan afhangen.
Bisschop Athanasius (twijfel ik) zou de nieuwe maan aangehouden hebben, zodat op Pasen de volle maan geldt. Als God scheidde licht en duisternis en zijn schepping volmaakt is, zijn lichtduur en duisternisduur gelijk, welks uitsluitend het geval is op de equinoxen (lente- en herfstpunt), waarbij het lentepunt het meest voor de hand ligt, daar lente nieuw leven betekent, wat identiek gesteld wordt met opstanding. Daar de wereld in 6 dagen geschapen is en de 7e dag een dag rust betekent, moet Pasen vallen op een zondag, zodat deze paasdatum tussen 22/3 en 21/4 valt. Welk een pretentie van het geloof de gehele wereldgeschiedenis bij en met haar te laten beginnen! Het lentepunt als begin van de cirkel en thans in de astronomie het orthogonale hoekpunt van het heelal.
Ananias, zoon van Johannes van Shirak beweert dat bij de schepping de maan vol was (Luna XIV) op de 4e dag der schepping t.t.v. het lentepunt. Eigenlijk een contradictio in terminis, maar "een begin moet er zijn". Hij houdt rekening met de door Constantijn tijdens het concilie van Nicea (325) gevoerde eis, dat het christelijke Pasen niet samen mocht vallen met die van de Joden (reden overbekend...), en tevens met een afwijking van het gevoerde systeem van Andreas, dat een 200-jaar cyclus inhield.
Justinianus liet een multiregionale commissie van Alexandrijnse geleerden (onder wie één jood) uitzoeken wat de beste datum was teneinde tot een reformatie in casu te komen; ik geloof dat deze een 19-jaar cyclus aanhield. Er wordt als in een CNN-reportage een anekdote beschreven van de querulant Iron, die weliswaar buitenstaander en niet geïnviteerd, daverend ruzie begon te maken over hun wijze van berekenen, zijn tafels uitspreidde, welke niet anders dan een overschrijven bleken van de bekende 532-cyclus. Men had Pasen best op een werkdag kunnen aanhouden en als deze noodlottig samenviel met de Sabbath, dan een dag later. En vallend op een zondag, dan een week later. Iron wordt als een Sophist beschouwd (maar bij een 19e eeuws geleerde las ik een eerherstel voor de denkwijzen der Sophisten, wat niet zo de geschiedenis is ingegaan...)
Recapitulerend weten wij dat de zon, maan en lentepunt in de berekening worden betrokken, de zondag = rust het begin als paasdag geldt en dat een kleine afwijking in formuleren een gevolg heeft voor de Paasdatum. Een verschil met die van de Joodse datum is opzettelijk geconstrueerd. Dan is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de Byzantijnse datum opzettelijk verschillend gehouden met die van de christelijke rekening en heeft de christelijke zich in 1584 weer afgezet tegen heersende dissidente opvattingen. Dit betekent dan meer dan een millennium rekenstrijd en nog altijd blijven verschillen in computatie over de wereld. Zuiver opzet dus, zoals in de gedragswetenschappen bekend is dat een profileren betekent een zich afzetten tegen (het gedrag van) de ander!
De Paasdatum nu tussen 22/3 (de eerst mogelijke zondag na de equinox) en 25/4 (de laatst mogelijke zondag na 21 april); DUS cyclus 19 jaar; synodisch maanjaar van 354 dagen en een correctie na lange tijd.
De eerste zondag na de Luna XIV na de equinox(lente).
Amsterdam
23 X 1994
Geleerden zijn er in de christelijke geschiedenis altijd geweest en grote namen als Origenes (185 - 253/4) leerde ik als jongeman al kennen uit een boek van C.G. Jung, die in zijn berekening de zon, maan en lentepunt betrok en kwam tot een 19-jaar cyclus. Bisschop Anatolius, 3e eeuw, vervolgde deze weg om hiermee de Metonse cyclus van 8 jaar te kunnen verbeteren. De Joden moeten een 84-jaar cyclus bezeten hebben, wellicht later teruggebracht tot 30 jaar. Hun berekening is de basis van alle volgende.
In het (oude) Egypte bestond een 25-jaar cyclus, met na afloop een verschil van 1 uur en 8 minuten t.o.v. de zonbeweging.
Dit laat zien een aantal cycli-opstellingen van 8 tot 532 jaar, met voor ieder een correctie na afloop, hoe groter de cyclus, hoe kleiner het verschil met de zon. Had Anatolius gelijk gekregen, zoals misschien in het door de Oud-Armeense Kerk overgenomen zijns systeems, dan zou zelfs een saltis lunae (maanschrikkeljaar) benodigd zijn geweest om weer gelijk te komen met de Juliaanse kalender; later is in de Armeense Kerk het 532-jaar systeem aangehouden.
Welk is nu het beste? Dat, welke het meest voldoet aan de eisen van de religie. Daartoe moet empirie, damals wel bekend daar men vanaf de vroegste oudheid en weliswaar hier niet vermeld, zelfs in het oude India al observatoria bezat, gegoten worden in het keurslijf van de religieuze vormen, waartoe een oneindige vindingrijkheid benodigd is. Dat dit thans ridicuul overkomt, wil ik je verzekeren, want waarom dient toch deze eeuwenlange rekenarij en strijd (zie verder) als toch het geloof zo mooi is om in de Hemel te komen; dan maakt een datum meer of minder toch niets uit? Geloof het maar, ze hebben gerekend als bezetenen alsof hun leven op aarde en de plaatsbespreking in het hiernamaals ervan afhingen. Als nu de zon en de maan volgens Genesis op de 4e dag geschapen zijn, betekent dat dan dat deze nieuw zijn, of vier dagen oud? Bij de maan impliceert dat een reeds begonnen periode van schijngestalten, zodat de verdere berekeningen hiervan afhangen.
Bisschop Athanasius (twijfel ik) zou de nieuwe maan aangehouden hebben, zodat op Pasen de volle maan geldt. Als God scheidde licht en duisternis en zijn schepping volmaakt is, zijn lichtduur en duisternisduur gelijk, welks uitsluitend het geval is op de equinoxen (lente- en herfstpunt), waarbij het lentepunt het meest voor de hand ligt, daar lente nieuw leven betekent, wat identiek gesteld wordt met opstanding. Daar de wereld in 6 dagen geschapen is en de 7e dag een dag rust betekent, moet Pasen vallen op een zondag, zodat deze paasdatum tussen 22/3 en 21/4 valt. Welk een pretentie van het geloof de gehele wereldgeschiedenis bij en met haar te laten beginnen! Het lentepunt als begin van de cirkel en thans in de astronomie het orthogonale hoekpunt van het heelal.
Ananias, zoon van Johannes van Shirak beweert dat bij de schepping de maan vol was (Luna XIV) op de 4e dag der schepping t.t.v. het lentepunt. Eigenlijk een contradictio in terminis, maar "een begin moet er zijn". Hij houdt rekening met de door Constantijn tijdens het concilie van Nicea (325) gevoerde eis, dat het christelijke Pasen niet samen mocht vallen met die van de Joden (reden overbekend...), en tevens met een afwijking van het gevoerde systeem van Andreas, dat een 200-jaar cyclus inhield.
Justinianus liet een multiregionale commissie van Alexandrijnse geleerden (onder wie één jood) uitzoeken wat de beste datum was teneinde tot een reformatie in casu te komen; ik geloof dat deze een 19-jaar cyclus aanhield. Er wordt als in een CNN-reportage een anekdote beschreven van de querulant Iron, die weliswaar buitenstaander en niet geïnviteerd, daverend ruzie begon te maken over hun wijze van berekenen, zijn tafels uitspreidde, welke niet anders dan een overschrijven bleken van de bekende 532-cyclus. Men had Pasen best op een werkdag kunnen aanhouden en als deze noodlottig samenviel met de Sabbath, dan een dag later. En vallend op een zondag, dan een week later. Iron wordt als een Sophist beschouwd (maar bij een 19e eeuws geleerde las ik een eerherstel voor de denkwijzen der Sophisten, wat niet zo de geschiedenis is ingegaan...)
Recapitulerend weten wij dat de zon, maan en lentepunt in de berekening worden betrokken, de zondag = rust het begin als paasdag geldt en dat een kleine afwijking in formuleren een gevolg heeft voor de Paasdatum. Een verschil met die van de Joodse datum is opzettelijk geconstrueerd. Dan is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de Byzantijnse datum opzettelijk verschillend gehouden met die van de christelijke rekening en heeft de christelijke zich in 1584 weer afgezet tegen heersende dissidente opvattingen. Dit betekent dan meer dan een millennium rekenstrijd en nog altijd blijven verschillen in computatie over de wereld. Zuiver opzet dus, zoals in de gedragswetenschappen bekend is dat een profileren betekent een zich afzetten tegen (het gedrag van) de ander!
De Paasdatum nu tussen 22/3 (de eerst mogelijke zondag na de equinox) en 25/4 (de laatst mogelijke zondag na 21 april); DUS cyclus 19 jaar; synodisch maanjaar van 354 dagen en een correctie na lange tijd.
De eerste zondag na de Luna XIV na de equinox(lente).
Amsterdam
23 X 1994
Johannes Passion vervuld en vervold
De Johannes op Palmzondag met het Concertgebouworkest; nu weet ik dus dat dit (mijn) orkest jaarlijks afwisselend de Passionen speelt. Volgend jaar dus weer de Matthäus!
Zegt presenteur Mark Brouwers dat de dirigent William Christie snel is, ik vond hem mooi langzaam. Maar opvallend is de grote uitlooptoon bij elk muziekdeel, de oude tijd weer die doorbroken werd op Hanrnoncourt met zijn abrupte pijnlijke stops. Ik heb deze altijd naar gevonden.
Komen we gelukkig weer terug met de volle klanken waarbij de uitvoering van Bach op zijn top is.
Dan zoals Brouwers vermeld een zwaar continuo, met extra cello, contrafagot en twee klavecimbels enz. Een geweldige volle klank die als solide basis geldt in de gehele uitvoering en die jezelf doet gloeien. Prachtig voor een concertzaal en een stereo thuis.
Deze uitzending en later opname worden in vele Europese zenders uitgestraald.
Reinoud van Mechelen, tenor (evangelist)
Alex Rosen, bas (Christus)
Emöke Baráth, sopraan
Iestyn Davies, alt
Anthony Gregory, tenor
Renato Dolcini, bas
Nederlands Kamerkoor
Johann Sebastian Bach – Johannes Passion BWV 245
Rechtstreekse uitzending vanuit de Grote Zaal van het
Zegt presenteur Mark Brouwers dat de dirigent William Christie snel is, ik vond hem mooi langzaam. Maar opvallend is de grote uitlooptoon bij elk muziekdeel, de oude tijd weer die doorbroken werd op Hanrnoncourt met zijn abrupte pijnlijke stops. Ik heb deze altijd naar gevonden.
Komen we gelukkig weer terug met de volle klanken waarbij de uitvoering van Bach op zijn top is.
Dan zoals Brouwers vermeld een zwaar continuo, met extra cello, contrafagot en twee klavecimbels enz. Een geweldige volle klank die als solide basis geldt in de gehele uitvoering en die jezelf doet gloeien. Prachtig voor een concertzaal en een stereo thuis.
Deze uitzending en later opname worden in vele Europese zenders uitgestraald.
 |
| Het Concertgebouw bij avond |
In deze
uitzending zondag 14 april 2019
Koninklijk
Concertgebouworkest
William Christie, dirigent
William Christie, dirigent
Reinoud van Mechelen, tenor (evangelist)
Alex Rosen, bas (Christus)
Emöke Baráth, sopraan
Iestyn Davies, alt
Anthony Gregory, tenor
Renato Dolcini, bas
Nederlands Kamerkoor
Johann Sebastian Bach – Johannes Passion BWV 245
Rechtstreekse uitzending vanuit de Grote Zaal van het
Concertgebouw te
Amsterdam
12 april 2019
Matthäus Herreweghe
Bachs Matthäus
met Herreweghe vanuit Tivoli/Vredenburg gehoord op de radio, woensdag 10 april 2019 vanaf 19u. Ik had de wekker gezet. Natuurlijk mis je geen moment, maar opvallend is weer de snelheid waaraan ik mij toch niet gewennen kan. Het jongenskoor uit Kampen was maar zes en heel goed.
Gisteren (op de Tv?) nog gehoord dat de jongenskoren uitsterven. De kids schijnen andere belangstelling te hebben, trouwens puur confessioneel onderwijs is ook zowat uitgestorven. Deze hier uit Kampen. Moet je Engeland zien, daar is 'n lidmaatschap van een Anglicaans kerkkoor een status van jewelste.
De interviewer vroeg naar oudere mensen met religieuze achtergrond: alle hadden hem. Een vrouw, gedoopt, H. Communie maar niet meer kerkelijk, komt misschien toch iets hervoelen wat ze mist? Ze wachtte geduldig op het Erbarme Dich.
Uitvoerenden:
Philippe Herreweghe, dirigent
Jacob Pilgram, evangelist
Hana Blažíková, sopraan
Alex Potter, alt
Julian Habermann, tenor
Kresimir Strazanak, bas (Christus)
Grace Davidson, sopraan
David Erler, alt
Benedict Hymas, tenor
Wolf Matthias Friedrich, bas
Koor van de Nederlandse Bachvereniging
Kampen Boys Choir
Nederlandse Bachvereniging
Philippe Herreweghe
Woensdagnacht van 0 tot 2 een twee-urige podcast gehoord met deskundige explicatie veler details door Carel den Hertog.
met Herreweghe vanuit Tivoli/Vredenburg gehoord op de radio, woensdag 10 april 2019 vanaf 19u. Ik had de wekker gezet. Natuurlijk mis je geen moment, maar opvallend is weer de snelheid waaraan ik mij toch niet gewennen kan. Het jongenskoor uit Kampen was maar zes en heel goed.
Gisteren (op de Tv?) nog gehoord dat de jongenskoren uitsterven. De kids schijnen andere belangstelling te hebben, trouwens puur confessioneel onderwijs is ook zowat uitgestorven. Deze hier uit Kampen. Moet je Engeland zien, daar is 'n lidmaatschap van een Anglicaans kerkkoor een status van jewelste.
De interviewer vroeg naar oudere mensen met religieuze achtergrond: alle hadden hem. Een vrouw, gedoopt, H. Communie maar niet meer kerkelijk, komt misschien toch iets hervoelen wat ze mist? Ze wachtte geduldig op het Erbarme Dich.
Uitvoerenden:
Philippe Herreweghe, dirigent
Jacob Pilgram, evangelist
Hana Blažíková, sopraan
Alex Potter, alt
Julian Habermann, tenor
Kresimir Strazanak, bas (Christus)
Grace Davidson, sopraan
David Erler, alt
Benedict Hymas, tenor
Wolf Matthias Friedrich, bas
Koor van de Nederlandse Bachvereniging
Kampen Boys Choir
Nederlandse Bachvereniging
Philippe Herreweghe
Woensdagnacht van 0 tot 2 een twee-urige podcast gehoord met deskundige explicatie veler details door Carel den Hertog.
Podcast: ontdek de Matthäus van binnenuit
05 maart 2019
Hans Bergenthal onthuld
Onder deze naam heeft hij vriendinnetjes en kennisjes gemaakt. Het lang lang duren, kort of one night maar als Hans staat hij bij hen in het geheugen.
Vaak denkt hij nog aan ze, ene Ada, Anke uit Nijmegen/Lent, ene Ans, ene Belika, ene Deborah, ene Lucy en wie nog meer...
Het kan verkeren. Doch muziek heelt alle wonden.
Contact: Hans Bergenthal
Vaak denkt hij nog aan ze, ene Ada, Anke uit Nijmegen/Lent, ene Ans, ene Belika, ene Deborah, ene Lucy en wie nog meer...
Het kan verkeren. Doch muziek heelt alle wonden.
 |
| Hans 60er |
 |
| Hans 1971 |
Poulenc - Concerto pour piano
Contact: Hans Bergenthal
04 maart 2019
Kalme Elgar en Stormige Walton Concertgebouw
In het Concertgebouw werd op zondagochtend 3 maart 2019 een concert gegeven door het Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. Markus Stenz. Maar vooraf de Spiegelzaal. Ik was aanwezig met mijn introducé:
Het concert werd eerder gegeven op vrijdagavond maar met de violiste Carolin Widmann (*1976) die speelde Anderson - In lieblicher Bläue (Nederlandse première). Voor de zondagmorgen is dit dus te lang. Ik wel bezit een eigen opname hiervan.
De beminnelijke Hans van den Boom introduceert drie optredens.
Het Vespucci Kwartet:
De getalenteerde Pieter van Loenen met een oneindige chaconne van Bach:
Het Amatis Pianotrio met vaak bulderende apparaatklanken waarop Sjostakovitsj wellicht zijn emoties kwijt kon:
Dan de concertzaal.
Wij zaten voor deze keer aardig vooraan, meestal kies ik voor mij midden, hetgeen de blik op het gehele orkest weliswaar belemmert maar de dirigent meer gedetailleerderwijs zichtbaar en het orkest speciale klanken des te duidelijker hoorbaar maken.
De Eerste symfonie van Walton was voor mij nieuw doch herinner ik mij een filmmuziek van zijn hand. Ook vóór 1983 heb ik op de Tv een interview gezien waarin Walton gezeten in zijn fraaie tuin met levensgrote cactussen. Dit kan alleen maar in een warm land!
Opmerkelijk als je erbij bent! Ik verbaasde mij dat met zo een grote orkestbezetting inclusief harp toch nog gesplitste partijen zijn voor de violen, de celli en de contrabassen. Er is zelfs een solo-celliste. Nimmer zoveel de grote koperinstrumenten gehoord, soms langdurige lijnen.
In het Andante had ik even een inslaap-shockje, maar dat komt meer voor, ook bij mijn vroegere kennisje, maar wakker wordt je alras door de felle klanken. Het is de dirigent die zelfs als een snellende reiziger alle groepen met geheimtaal moet bezweren. De gevarieerdheid in vorm en melodie is oneindig, nergens kan je een groep tonen onthouden of meeneuriën. Een melodieusheid als bij Elgar in zijn twee (of drie) symfonieën ontbreekt. Maar dan nog is het muziek!
Het applaus was groots waarbij ik me niet kan indenken dat vele concertbezoekers Walton echt goed zullen kennen of speciaal voor hem gekomen zijn. Alleen al het zich bevinden in deze wonderlijk mooie zaal is een genoegen op zich.
Dan was het tijd voor een kom soep in het SM.
 |
| Martine |
Het concert werd eerder gegeven op vrijdagavond maar met de violiste Carolin Widmann (*1976) die speelde Anderson - In lieblicher Bläue (Nederlandse première). Voor de zondagmorgen is dit dus te lang. Ik wel bezit een eigen opname hiervan.
De beminnelijke Hans van den Boom introduceert drie optredens.
Het Vespucci Kwartet:
 |
| Het Vespucci Kwartet 3-3-2019 |
De getalenteerde Pieter van Loenen met een oneindige chaconne van Bach:
 |
| Pieter van Loenen (viool) 3-3-2019 |
Het Amatis Pianotrio met vaak bulderende apparaatklanken waarop Sjostakovitsj wellicht zijn emoties kwijt kon:
 |
| Amatis Pianotrio 3-3-2019 |
Wij zaten voor deze keer aardig vooraan, meestal kies ik voor mij midden, hetgeen de blik op het gehele orkest weliswaar belemmert maar de dirigent meer gedetailleerderwijs zichtbaar en het orkest speciale klanken des te duidelijker hoorbaar maken.
De Eerste symfonie van Walton was voor mij nieuw doch herinner ik mij een filmmuziek van zijn hand. Ook vóór 1983 heb ik op de Tv een interview gezien waarin Walton gezeten in zijn fraaie tuin met levensgrote cactussen. Dit kan alleen maar in een warm land!
Opmerkelijk als je erbij bent! Ik verbaasde mij dat met zo een grote orkestbezetting inclusief harp toch nog gesplitste partijen zijn voor de violen, de celli en de contrabassen. Er is zelfs een solo-celliste. Nimmer zoveel de grote koperinstrumenten gehoord, soms langdurige lijnen.
In het Andante had ik even een inslaap-shockje, maar dat komt meer voor, ook bij mijn vroegere kennisje, maar wakker wordt je alras door de felle klanken. Het is de dirigent die zelfs als een snellende reiziger alle groepen met geheimtaal moet bezweren. De gevarieerdheid in vorm en melodie is oneindig, nergens kan je een groep tonen onthouden of meeneuriën. Een melodieusheid als bij Elgar in zijn twee (of drie) symfonieën ontbreekt. Maar dan nog is het muziek!
Het applaus was groots waarbij ik me niet kan indenken dat vele concertbezoekers Walton echt goed zullen kennen of speciaal voor hem gekomen zijn. Alleen al het zich bevinden in deze wonderlijk mooie zaal is een genoegen op zich.
 | ||
| Radio Filharmonisch Orkest, Markus Stenz dirigent 3-3-2019 |
Dan was het tijd voor een kom soep in het SM.
 |
| Restaurant SM 1e verdieping |
02 maart 2019
Moralisch Flexibel weer Mainzer Fastnacht
De Fernsehfastnachtssitzing van de Karnaval-Club Kastel 1947 e.v. was aanvankelijk 1955 alweder op de ARD/ZDF vrijdag de 1e maart 2019. De locatie is in de grote zaal van het Mainzer Kurfürstlischen Schloß. Bekende acteuren en soms nieuwe.
Gepland zijn de zittingen t/m 2025.
De zittingsspresident is wederom voor de karakteristieke Andreas Schmitt (56) met zijn volumineuze kop en hoge ratelstem,
maar goed herinner ik me nog de ongelofelijke routinier Rolf Braun (1929-2008).
Ook Margit Sponheimer (76),
liet zich mooi zien in een artistieke jurk en haar karakteristieke zware altstem. Vele jaren geleden verzocht ze eens pakjes te sturen, wat ik gedaan heb maar verder nooit iets gehoord; zo hebben we nooit een afspraakje kunnen maken.
Ik zag een perfecte imitatie van Angela Merkel, gelaat en vingerhanden zorgvuldig geoefend.
De KCK-verenigingskleuren zijn wit-rood-geel-zwart. Je kunt er een betekenis bij verzinnen.
Onvergetelijk is de Bode vanuit de Bondsdag Jürgen Dietz (1941-2015) met zijn geknepen stem, proza en zijn intelligente humor. Jammer dat hij weg is.
Dan altijd de mannenkoren, waar Duitsland zo goed in is.
In de zaal waren aanwezig enkele politici Annegret Kramp-Karrenbauer (1962), voorzitter CDU en gedoodverfde opvolger van Mutti, Andrea Nahles (1970) SPD en een derde vrouw. Andreas stelde zoals altijd ten slotte ook zijn echtgenote voor.
Er waren drie hoograngige geestelijken.
Bedenk: Kàbinet is kast maar Kábinet regering.
Tot volgend jaar dan maar.
Gepland zijn de zittingen t/m 2025.
De zittingsspresident is wederom voor de karakteristieke Andreas Schmitt (56) met zijn volumineuze kop en hoge ratelstem,
 |
| Andreas Schmitt 1-3-2019 |
maar goed herinner ik me nog de ongelofelijke routinier Rolf Braun (1929-2008).
Ook Margit Sponheimer (76),
 |
| Margit Sponheimer 1-3-2019 |
liet zich mooi zien in een artistieke jurk en haar karakteristieke zware altstem. Vele jaren geleden verzocht ze eens pakjes te sturen, wat ik gedaan heb maar verder nooit iets gehoord; zo hebben we nooit een afspraakje kunnen maken.
Ik zag een perfecte imitatie van Angela Merkel, gelaat en vingerhanden zorgvuldig geoefend.
De KCK-verenigingskleuren zijn wit-rood-geel-zwart. Je kunt er een betekenis bij verzinnen.
Onvergetelijk is de Bode vanuit de Bondsdag Jürgen Dietz (1941-2015) met zijn geknepen stem, proza en zijn intelligente humor. Jammer dat hij weg is.
Dan altijd de mannenkoren, waar Duitsland zo goed in is.
In de zaal waren aanwezig enkele politici Annegret Kramp-Karrenbauer (1962), voorzitter CDU en gedoodverfde opvolger van Mutti, Andrea Nahles (1970) SPD en een derde vrouw. Andreas stelde zoals altijd ten slotte ook zijn echtgenote voor.
Er waren drie hoograngige geestelijken.
Bedenk: Kàbinet is kast maar Kábinet regering.
Tot volgend jaar dan maar.
Andreas Schmitt: Fastnachter und SPD-Ratsmitglied über Kirche, ganzjährige Ideensammlung und verlorene Wahl
"Mainz bleibt Mainz, wie es singt und lacht": Die Mutter aller Sitzungen
Andreas Schmitt: Spinat und Messwein zum Jubeltag in Mainz
26 februari 2019
Wagnernoten door Kors Monster verslonden
Als pianist heeft Kors Monster tweemaal het Wagnergenootschap te Amsterdam bezocht op de locatie van het Brouwerijkantoor, Herengracht 282 voor muzikaaltechnische analyse. Deze materie is zeldzaam in onze geschiedenis aangezien de meeste leden geen muzikale opleiding of vorming hebben genoten, hetgeen de liefde voor de hele Wagner zeker niet minder maakt!
Genoteerd staan voor 6-5-1976 Siegfrieds Rheinfahrt en de ouverture tot Die Meistersinger als voor 9-1-1978 Toscanini. Bij beide voorstellingen ben ik niet geweest, in zoverre ik het kan overzien, maar er is toch een derde bijeenkomst geweest niet aan de Herengracht maar in een zaal ergens in de buurt, niet die van Felix Meritus hoor, waarvan ik de plaats en datum niet meer weet.
We moesten wel een smalle trap op, vóór mij een mankende vrouw met dikke reet die op de eerste verdieping aangestrompeld lekker begon aan de tweede totdat een luide schreeuw (van Hans Pot?) ons deed ontwaken dat we toch echt op de eerste moesten zijn. En wij allen terug. Even lachen.
Het was wel een forse zaal met een gewone piano die in de vrij holle ruimte galmend klonk. Het aantal bezoekers zal niet meer dan 25 zijn geweest.
Volop spelend, onafgebroken met luidkeels commentaar door Kors. Daar leer je wel wat van maar Kors zelve ook aangezien hij plots bij Die Meistersinger exclameerde: "O, dit heb ik nog nooit gezien!"
Het was niet zo lang erna dat de koffiekelder van het Brouwerijkantoor twee heren discreet praatten over het overlijden van Kors Monster die (te Rome?) van de trap gevallen moet zijn. Dat blijkt nu 15-5-1978 te zijn geweest. Hij werd dus 59.
 |
| Kors Monster |
Genoteerd staan voor 6-5-1976 Siegfrieds Rheinfahrt en de ouverture tot Die Meistersinger als voor 9-1-1978 Toscanini. Bij beide voorstellingen ben ik niet geweest, in zoverre ik het kan overzien, maar er is toch een derde bijeenkomst geweest niet aan de Herengracht maar in een zaal ergens in de buurt, niet die van Felix Meritus hoor, waarvan ik de plaats en datum niet meer weet.
We moesten wel een smalle trap op, vóór mij een mankende vrouw met dikke reet die op de eerste verdieping aangestrompeld lekker begon aan de tweede totdat een luide schreeuw (van Hans Pot?) ons deed ontwaken dat we toch echt op de eerste moesten zijn. En wij allen terug. Even lachen.
Het was wel een forse zaal met een gewone piano die in de vrij holle ruimte galmend klonk. Het aantal bezoekers zal niet meer dan 25 zijn geweest.
Volop spelend, onafgebroken met luidkeels commentaar door Kors. Daar leer je wel wat van maar Kors zelve ook aangezien hij plots bij Die Meistersinger exclameerde: "O, dit heb ik nog nooit gezien!"
Het was niet zo lang erna dat de koffiekelder van het Brouwerijkantoor twee heren discreet praatten over het overlijden van Kors Monster die (te Rome?) van de trap gevallen moet zijn. Dat blijkt nu 15-5-1978 te zijn geweest. Hij werd dus 59.
16 februari 2019
Het levend fossiel Carel Briels
Het organisatietalent van Carel Briels vereist het journalistiek gebruik van superlatieven maar eens houdt dit toch op. Hiervan herinner ik me dat Carel voor de radio zijn donderend beklag doet en als mosterd na de maaltijd van een diender een bekeuring kreeg voor een paar meter buiten de streep geparkeerd te hebben. Carel vermoedde een pesterij op zijn persoon. En dat terwijl hij toch 150 jaar-Koninkrijk (1963) heeft opgezet met 'n naspeling van slag bij Waterloo te Goffert-Nijmegen als pièce de résistance. Anke Versloot-Cornelis (*1938) vertelde mij in de jaren na 1970 dat zij als kind in 1946 Olympisch Stadion meegedaan heeft met een open lucht-spel en dat zij met omfloerste stem verklaarde teleurgesteld te zijn over de latere mislukking. Briels vermoedde obstructie van duistere groeperingen der neo-marxisten, toentertijd nog bevolkt ook door afgevallen katholieken. Dan kan je vermoeden dat een praktiserend katholiek toch zijn grenzen heeft in dit vorstendom. Carel was een levend fossiel geworden. Het massaspel was plusquamperfectum maar in de Gijsbrecht kon hij met een laatste snik nog traditioneel zijn. Ook in de Stadsschouwburg broeide door lichtelijke verstoring het linkse verzet tegen het Kloris en Roosje-establishment zodat dit nationale meesterwerk (ooit geknarsetand door Calvinisten) in 1982 moest worden stopgezet, met nu door linksen wat latere uitzondering dat Badeloch als feministe werd getoonzet.
Briels overleed in 1983 (66).
Wat bronnen:
Archief Carel Briels
Theaterencyclopedie
Spektakel rond het Koninkrijk
 |
| Spec Takel |
Briels overleed in 1983 (66).
Wat bronnen:
Archief Carel Briels
Theaterencyclopedie
Spektakel rond het Koninkrijk
09 februari 2019
Bruckner in 40 jaar Vredenburg
In Vredenburg werd vrijdagavond 8 februari 2019 gegeven Anton Bruckners Derde mis in f klein, bijgenaamd Grote. De leiding had Edo de Waart in dit feest van veertig jaar concerten.
Voordat het Agnus Dei zou beginnen werd in het Groot Omroepkoor de voorste sopraan onwel en moest worden weggeleid. Dat was even pauze. Gelukkig was er niets ergs.
De mis blijft een wonder op zich hoe zoveel muzikaliteit in zo een korte tijd (1uur en 15m) kan worden gecomprimeerd. De steeds onverwachte inzet van solisten en zangers is verrassend en vergt een uiterste aan concentratie. Het is dus een krachtsinspanning door Anton Bruckner opgelegd. Misschien een onaardse inspiratie.
Anita Hartig, sopraan
Voordat het Agnus Dei zou beginnen werd in het Groot Omroepkoor de voorste sopraan onwel en moest worden weggeleid. Dat was even pauze. Gelukkig was er niets ergs.
De mis blijft een wonder op zich hoe zoveel muzikaliteit in zo een korte tijd (1uur en 15m) kan worden gecomprimeerd. De steeds onverwachte inzet van solisten en zangers is verrassend en vergt een uiterste aan concentratie. Het is dus een krachtsinspanning door Anton Bruckner opgelegd. Misschien een onaardse inspiratie.
 |
| Anton Bruckner 1894 |
Solisten:
Anita Hartig, sopraan
Helena Rasker, alt
Sebastian Kohlhepp, tenor
Tareq Nazmi, bas.
Messe Nr. 3 in f-Moll
28 december 2018
Kerstmatinee Koninklijk Concertgebouworkest: De Notenkraker di 25 december 2018
Tsjaikovski De Notenkraker Op. 71
Muziek van 1½ uur in een opzwellende tsunami.
Gelieve te letten op de titel: geen suite zoals gewoonlijk maar de complete muziek. Dat betekent dat de meeste muziek ongehoord is met daartussen de bekende delen. Het einde is verwarrend, tweemaal begonnen ze te applaudisseren maar dan houdt het eens op, zonder al te veel bombast.
Elk deel is spannend om te horen, de ongelofelijke orkestratie, steeds weer anders. In het Concertgebouworkest drukdoende harpen, een celesta, een notenkraker, een onvermoeibare paukenist
en vooral het kinderkoor:
Deze jongelui uit het Nationaal Kinderkoor en Nationaal Jongenskoor komen statigerwijs binnen en hebben de gehele tijd in houding gezeten. Wat een ongekende discipline!
In het midden even pauze voor stemmen.
De dirigent Bychkov kent zowat alles uit zijn hoofd. Al die partijen aangeven is me een zenuwslopende bezigheid. Hij is heel actief in beweging. Zijn hoofd trilt mee. Eigenlijk offert hij voor ons zijn Kerstfeest op bij de Marielle Labèque.
Het applaus was langdurig.
 |
| Pjotr Iljitsj Tsjaikovski Rusland, 1840-1893 |
Muziek van 1½ uur in een opzwellende tsunami.
Gelieve te letten op de titel: geen suite zoals gewoonlijk maar de complete muziek. Dat betekent dat de meeste muziek ongehoord is met daartussen de bekende delen. Het einde is verwarrend, tweemaal begonnen ze te applaudisseren maar dan houdt het eens op, zonder al te veel bombast.
Elk deel is spannend om te horen, de ongelofelijke orkestratie, steeds weer anders. In het Concertgebouworkest drukdoende harpen, een celesta, een notenkraker, een onvermoeibare paukenist
en vooral het kinderkoor:
 |
| Nationaal Kinderkoor en Nationaal Jongenskoor |
Deze jongelui uit het Nationaal Kinderkoor en Nationaal Jongenskoor komen statigerwijs binnen en hebben de gehele tijd in houding gezeten. Wat een ongekende discipline!
In het midden even pauze voor stemmen.
De dirigent Bychkov kent zowat alles uit zijn hoofd. Al die partijen aangeven is me een zenuwslopende bezigheid. Hij is heel actief in beweging. Zijn hoofd trilt mee. Eigenlijk offert hij voor ons zijn Kerstfeest op bij de Marielle Labèque.
Het applaus was langdurig.
 |
| Dirigent Bychkov |
 | ||||||
| Dirigent Bychkov |
06 november 2018
Het Pianoconcert voor de linkerhand in D van Maurice Ravel (1929-1930) met Severin von Eckardstein
Ik weet het van de radio-opnamen: het begin is kippenvel-verwekkend!
Het pianoconcert voor de linkerhand in D van Maurice Ravel (1929-1930).
Ik had allang het plan ausgerechnet dit concert te willen bijwonen en dan is het ook geschied gemogen op zondagmorgen 4 november 2018. Ik hoorde dit concert ook al vrijdagavond 2 november maar dit geldt niet, life is the best.
Dan weet ik het weer: het begin is zo griezelig dat ik denk aan nare dingen, als oorlog. De zware tonen links en de contrafagot als begeleider. Het is een in memoriam voor de slachtoffers van de eerste wereldoorlog, geloof ik. Dit zijn niet zomaar melodietjes maar is een oerkracht die wordt ontwikkeld uit enkele tonen.
Vervolgens komt de vaart erin en geraak je opgelucht dat het leven ook vrolijk kan zijn.
Wat een kunst zoiets te componeren!
Dit is haast een wonder op zich.
Het Radio Filharmonisch Orkest maakte ik voor het eerste mede.
De pianist was Severin von Eckardstein (foto's).
Over de dirigent K.J. Edusei zijn geen biografische gegevens te vinden.
Het pianoconcert voor de linkerhand in D van Maurice Ravel (1929-1930).
Ik had allang het plan ausgerechnet dit concert te willen bijwonen en dan is het ook geschied gemogen op zondagmorgen 4 november 2018. Ik hoorde dit concert ook al vrijdagavond 2 november maar dit geldt niet, life is the best.
Dan weet ik het weer: het begin is zo griezelig dat ik denk aan nare dingen, als oorlog. De zware tonen links en de contrafagot als begeleider. Het is een in memoriam voor de slachtoffers van de eerste wereldoorlog, geloof ik. Dit zijn niet zomaar melodietjes maar is een oerkracht die wordt ontwikkeld uit enkele tonen.
Vervolgens komt de vaart erin en geraak je opgelucht dat het leven ook vrolijk kan zijn.
Wat een kunst zoiets te componeren!
Dit is haast een wonder op zich.
Het Radio Filharmonisch Orkest maakte ik voor het eerste mede.
De pianist was Severin von Eckardstein (foto's).
Over de dirigent K.J. Edusei zijn geen biografische gegevens te vinden.
 |
| Radio Filharmonisch Orkest rechts |
 |
| Radio Filharmonisch Orkest links |
 |
| Severin von Eckardstein dank |
Abonneren op:
Posts (Atom)