Wie een goede en aristocratische geboorte heeft, uit een gevormde en rijke familie komt die zich een cultuurerfenis waardig acht, geschoold is in de antieke rhetorica, voorbestemd is hoge staatsfuncties te bekleden, kan tot uitzonderlijke prestaties in staat zijn. Het is zijn roeping.
Een zo'n man van formaat was Q.A. Symmachus (345->402) met een carrière tot consul.
De politieke constellatie was warrig als altijd. Keizer aan en keizer dood, twee keizers aan en twee doden. Het Imperium was gedoemd te sterven. Het fanatiek opkomende christendom woelde en wachtte zijn kans af.
De toonaangevende aristocratie bleef hardnekkig de oude heidense religie met alles daarop en daaraan aanhangen. Individueel waren er echter wel verschillen. Zo fervent ketters (Arianisme) de moeder van keizer Valentianus II (371-392) is geweest, zo katholiek qua gevoel (niet van theologisch inzicht) was de zoon. Men kan zeggen dat hij een al of niet warme sympathie voor het christendom gevoelde en dit in praktijk bracht door naar de vermaarde bisschop Ambrosius (die de heidense Augustinus bekeerde) in Milaan te luisteren. Regentschap voerde de moeder vanaf 383 en de zoon was in naam keizer.
Kunnen wij spreken van een wanhoop der aristocratie? Ik geloof dat de macht van het christendom niet zó sterk was dat de heidense klasse zich werkelijk bedreigd voelde, wel werd de politiek meer en meer in dienst gesteld van het belang van de christelijke idee als ware het te vergelijken met de gerichte bienviellance t.a.v. allochtonen heden ten dage.
Schokkend was het gesul met het beeld van Victoria. Het lijkt iets op het allochtone gezeur m.b.t. het beeld van Van Heutsz. Uit de senaatszaal verwijderd wordt het kort daarop weer geplaatst. Weer uit en vervolgens nog eens in. Tenslotte definitief weg. De Curia is zelve ook door onmacht aan degeneratie onderhevig.
Victoria was een laatste toevlucht voor de heidense aristocratie. Zij werd een symbool voor de redding van het conservatisme als 'n Jezus een verlosser voor het nieuwe is. In haar dacht de behoudende klasse de normen en waarden te consolideren. Maar voelde zij ook niet dat de strijd tevergeefs is?
Symmachus als invloedrijk staatsman bedacht een appèl (384) op keizer Valentianus de godin haar warme plaats terug te geven. Het verhaal was in voortreffelijk taalgebruik zoals het een gevormde betaamt, maar de kritiek zegt dat het niet gespeend is van fraseringen. Soit, de daad is verricht. Dan is het afwachten wat er gebeurt.
Toen bisschop Ambrosius lucht kreeg van Symmachus' schrijven, richtte deze zich tot de keizer met een verdedigingsschrift en wees op het ware christen- en het foute heidendom. Een andere tegenstelling is niet mogelijk alhoewel beide religieuze opvattingen maatschappelijk door elkaar liepen. En de keizer heeft niet op Symmachus' verzoek gereageerd.
Mocht dit een teleurstelling zijn, de ambiance van Symmachus bleef litterair vruchtbaar door de klassieken in gebruik te laten en te verveelvuldigen. Zij peurde hieruit haar inspiratie, haar levensgeluk en haar idealen.
Als groep was zij de tegengestelde groep van christenen gelijkwaardig en heeft zij de waarden en normen doorgegeven tot in onze tijd toe.
Als groep kunnen wij dit ook.
Latere generaties kunnen ons dankbaar zijn!
09 augustus 2010
Onreinheden in Koningshuizen [Polinco 10 III 2003]
Juist Europese koningshuizen zijn eeuwen lang broedplaatsen van onreinheden geweest. Het is de ferme instandhouding van de dynastie die dwingt tot maatregelen welke voor een gewoon mens ondenkbaar zijn toegepast te worden.
In Holland is het onze Willem van Oranje die de Spaanse koning wilde bestrijden met alle mogelijke middelen als een "totaler Krieg" avant la lettre. Voor beroepsmoordenaars was de Spaanse vorst een brug te ver maar met valsemunterij kon men de Spaanse economie best schade toebrengen als lasterij dit niet deed voor het algemeen fatsoen. Het stadhoudershuis was verre van reinheid. Als Albertina Agnes huwt met achterneef Willem Frederik en de hieruit geboren Hendrik Casimir II wordt gehuwd door (Henriëtte) Amalia, dochter van Henriëtte Catherine (zuster van voornoemde Albertina) wordt de vermaarde Johan Willem Friso geboren. Eigenlijk was deze door twee vrouwen uit de rechte lijn van Willem niets, nou ja iets, maar de rechte lijn-stadhouder Willem III stierf kinderloos waardoor Johan Willem Friso de titel Prins van Oranje kreeg toebedeeld. Wat een manier de geweldige titel "Prins van Oranje" te verwerven! En het Franse prinsdom Orange kwam notabene weer in handen van de familie Chalon zodat het gehele huis Oranje eigenlijk armer was dan ooit tevoren. Herinneren wij ons ook niet dat de vierde vrouw van Willem, Louise de Coligny, niet eens adellijk was? Dezelfde Willem had zijn adeldom te danken aan zijn neef René de Chalon, terwijl je toch hoort te verwachten een dergelijk geschenk te krijgen van je vader. Maar het is niet ongebruikelijk een erflating naar een neef te verrichten, te denken aan katholieke priesters die hun adellijke titel aldus kunnen laten vererven.
Over de Anna in de 19e eeuw die met haar koetsier te Rome vrijde wil ik verder niet vertellen daar nu nog deze liaison als schandaleus wordt gevoeld.
Dankzij de veelstaterij zijn er in Duitsland vele vorstenhuizen geweest. De Hohenzollern hebben een spoor nagelaten van onreinheid. Eigenlijk was de grote bewonderde Frederik II in zijn privéleven misselijk door met uitverkozen pages van achteren te neuken. Uiteraard geschiedde dit staand, liefst in een rozenprieel. En uiterst discreet. Maar de man is geniaal en daarop wordt hij door de geschiedschrijving beoordeeld. Alle hulde. Ik herinner mij een TV-programma op de Duitse zender dat een Frederik-kenner gevraagd werd naar voornoemde praktijk, waarvan door de boosaardige Voltaire na kwaad weggelopen te zijn ooit een doekje werd opgelicht, aardig in verlegenheid kwam en weinig meer wist uit te brengen.
Was de keizer koning Willem I een gevierd man en diens echtgenote niet minder vrouw, de kleinzoon Willem II barstte van geschiftheid. Aan zijn lamme linkerarm zal dit niet gelegen hebben, het moet een doorwoekering zijn van slechte genen bij deze tot uitbarsting. Totale geborneerdheid met schade voor het Rijk. Maar wie kan daarvan wat zeggen?
Verder komt een achterkleinzoon van Willem II om het leven door suïcide en wordt diens weduwe Isabella alcoholist.
Troonpretendent is Georg Fiedrich (*1975).
De Franse Bourbons hebben een geschiedenis die veruit boven die van andere staat. Iedere vorst had een officieel huwelijk en een discrete verzameling vriendinnen met kroost. We zullen deze buitenechtelijke verhoudingen maar als normaal moeten beschouwen daar niemand er echt nadeel van ondervindt. Boosaardig waren de hertogen van Orléans met volstrekte liederlijkheid. Daarbij had eentje nog een natuurlijke dochter Françoise van de Zonnenkoning tot vrouw ook. De zonnenkoning met rijen maîtresses die allen een hoge positie verkregen in de koninklijke pikorde, alsmede de kinderen goede opvoeding. Of Marie Antoinette echt geknoeid heeft zoals de revolutionairen schreeuwden, is de vraag. Zij was als vorstin te waardig op dergelijke vragen te antwoorden.
Het Beierse huis Wittelsbach werd geteisterd door krankzinnigheid. Als Franz Josef van Habsburg een prinses Elisabeth (Sisi) daaruit huwt worden de boze krachten fatalerwijs doorgegeven aan de Habsburgers.
De "junkfräuliche" Koning Ludwig II, bevriend of beter ingepalmd door Richard Wagner, deed wel zo domme dingen voor Bismarck's ogen dat deze op zijn beurt een team geheime agenten op hem afgestuurd heeft om de arme man diep in de nacht te ontvoeren en te laten verdrinken. Zo was hij uit zijn lijden verlost. Er was geen andere keus: de koning werd te lastig.
De Habsburgers zitten vol moord en geweld. De schuld van de zelfmoord van Rudolf en zijn maîtresse wordt in een Franstalig boek dat ik bezit duidelijk toegerekend aan de doorwoekering van de Beierse rotgenen. Ik kon dit aanvankelijk niet geloven maar draaide geleidelijk bij.
Frans Josef had zijn vriendinnen al is het maar dat Sisi onofficieel de benen heeft genomen.
In het Belgische Saksen-Coburg-Gotha moet ik alleen Boudewijn als godsdienstesziek zien. Hij overleed onverwachts in Spanje aan een hartaanval.
De Engelse Windsors negeer ik. Opmerkelijk dat de pers schandaalmoe is geworden al is het maar door de waardigheid van de Koningin: Don't complain, don't explain.
Het huis Bragança van Portugal kampte met moorden in vrijmetselarijomgeving
Het huis Grimaldi van Monaco behoudt de waas van een moord op prinses Gracia. Kinderen leiden bepaald een niet waardig leven.
In Holland is het onze Willem van Oranje die de Spaanse koning wilde bestrijden met alle mogelijke middelen als een "totaler Krieg" avant la lettre. Voor beroepsmoordenaars was de Spaanse vorst een brug te ver maar met valsemunterij kon men de Spaanse economie best schade toebrengen als lasterij dit niet deed voor het algemeen fatsoen. Het stadhoudershuis was verre van reinheid. Als Albertina Agnes huwt met achterneef Willem Frederik en de hieruit geboren Hendrik Casimir II wordt gehuwd door (Henriëtte) Amalia, dochter van Henriëtte Catherine (zuster van voornoemde Albertina) wordt de vermaarde Johan Willem Friso geboren. Eigenlijk was deze door twee vrouwen uit de rechte lijn van Willem niets, nou ja iets, maar de rechte lijn-stadhouder Willem III stierf kinderloos waardoor Johan Willem Friso de titel Prins van Oranje kreeg toebedeeld. Wat een manier de geweldige titel "Prins van Oranje" te verwerven! En het Franse prinsdom Orange kwam notabene weer in handen van de familie Chalon zodat het gehele huis Oranje eigenlijk armer was dan ooit tevoren. Herinneren wij ons ook niet dat de vierde vrouw van Willem, Louise de Coligny, niet eens adellijk was? Dezelfde Willem had zijn adeldom te danken aan zijn neef René de Chalon, terwijl je toch hoort te verwachten een dergelijk geschenk te krijgen van je vader. Maar het is niet ongebruikelijk een erflating naar een neef te verrichten, te denken aan katholieke priesters die hun adellijke titel aldus kunnen laten vererven.
Over de Anna in de 19e eeuw die met haar koetsier te Rome vrijde wil ik verder niet vertellen daar nu nog deze liaison als schandaleus wordt gevoeld.
Dankzij de veelstaterij zijn er in Duitsland vele vorstenhuizen geweest. De Hohenzollern hebben een spoor nagelaten van onreinheid. Eigenlijk was de grote bewonderde Frederik II in zijn privéleven misselijk door met uitverkozen pages van achteren te neuken. Uiteraard geschiedde dit staand, liefst in een rozenprieel. En uiterst discreet. Maar de man is geniaal en daarop wordt hij door de geschiedschrijving beoordeeld. Alle hulde. Ik herinner mij een TV-programma op de Duitse zender dat een Frederik-kenner gevraagd werd naar voornoemde praktijk, waarvan door de boosaardige Voltaire na kwaad weggelopen te zijn ooit een doekje werd opgelicht, aardig in verlegenheid kwam en weinig meer wist uit te brengen.
Was de keizer koning Willem I een gevierd man en diens echtgenote niet minder vrouw, de kleinzoon Willem II barstte van geschiftheid. Aan zijn lamme linkerarm zal dit niet gelegen hebben, het moet een doorwoekering zijn van slechte genen bij deze tot uitbarsting. Totale geborneerdheid met schade voor het Rijk. Maar wie kan daarvan wat zeggen?
Verder komt een achterkleinzoon van Willem II om het leven door suïcide en wordt diens weduwe Isabella alcoholist.
Troonpretendent is Georg Fiedrich (*1975).
De Franse Bourbons hebben een geschiedenis die veruit boven die van andere staat. Iedere vorst had een officieel huwelijk en een discrete verzameling vriendinnen met kroost. We zullen deze buitenechtelijke verhoudingen maar als normaal moeten beschouwen daar niemand er echt nadeel van ondervindt. Boosaardig waren de hertogen van Orléans met volstrekte liederlijkheid. Daarbij had eentje nog een natuurlijke dochter Françoise van de Zonnenkoning tot vrouw ook. De zonnenkoning met rijen maîtresses die allen een hoge positie verkregen in de koninklijke pikorde, alsmede de kinderen goede opvoeding. Of Marie Antoinette echt geknoeid heeft zoals de revolutionairen schreeuwden, is de vraag. Zij was als vorstin te waardig op dergelijke vragen te antwoorden.
Het Beierse huis Wittelsbach werd geteisterd door krankzinnigheid. Als Franz Josef van Habsburg een prinses Elisabeth (Sisi) daaruit huwt worden de boze krachten fatalerwijs doorgegeven aan de Habsburgers.
De "junkfräuliche" Koning Ludwig II, bevriend of beter ingepalmd door Richard Wagner, deed wel zo domme dingen voor Bismarck's ogen dat deze op zijn beurt een team geheime agenten op hem afgestuurd heeft om de arme man diep in de nacht te ontvoeren en te laten verdrinken. Zo was hij uit zijn lijden verlost. Er was geen andere keus: de koning werd te lastig.
De Habsburgers zitten vol moord en geweld. De schuld van de zelfmoord van Rudolf en zijn maîtresse wordt in een Franstalig boek dat ik bezit duidelijk toegerekend aan de doorwoekering van de Beierse rotgenen. Ik kon dit aanvankelijk niet geloven maar draaide geleidelijk bij.
Frans Josef had zijn vriendinnen al is het maar dat Sisi onofficieel de benen heeft genomen.
In het Belgische Saksen-Coburg-Gotha moet ik alleen Boudewijn als godsdienstesziek zien. Hij overleed onverwachts in Spanje aan een hartaanval.
De Engelse Windsors negeer ik. Opmerkelijk dat de pers schandaalmoe is geworden al is het maar door de waardigheid van de Koningin: Don't complain, don't explain.
Het huis Bragança van Portugal kampte met moorden in vrijmetselarijomgeving
Het huis Grimaldi van Monaco behoudt de waas van een moord op prinses Gracia. Kinderen leiden bepaald een niet waardig leven.
23 juli 2010
De Boerhaavekliniek te Amsterdam in de Oorlog- en bezettingstijd
Over:
De Boerhaavekliniek te Amsterdam in de Oorlog- en bezettingstijd
De bijgewerkte versie staat in Josh's Spodderende Blik
21 juli 2010
De Boerhaavekliniek te Amsterdam in de Oorlog- en bezettingstijd 1940-1945
Over:
De Boerhaavekliniek te Amsterdam in de Oorlog- en bezettingstijd
De bijgewerkte versie staat in Josh's Spodderende Blik
De Boerhaavekliniek te Amsterdam in Tijd van de Oorlog en Bezetting
Eerder Geplaatst door Josh_Uil op Josh's spiedende blik op 7/21/2010 11:28:00 AM
10 juni 2010
Al jong zwierf ik door Amsterdam
De autoped van zusje Hanny heb ik schier geconfisqueerd en reed
dagelijks door de stad. Des avonds nog bij het Centraal Station waar een
onbekende zeeman mij gedag zwaaide. Hoe oud was ik toen? 10? 12?
Lager R.K. onderwijs, middelbaar St.-Ignatiuscollege en hoger a/d Universiteit van Amsterdam.
De fiets en later de Honda-bromfiets: ik bleef in Amsterdam.
De eerste woning 1971 in de volksbuurt centrum. Als ik na het pils bij Mulder mij huiswaarts begaf wandelde ik steevast door de Rosse Buurt richting nachtbus CS. Het rode centrum van het centrum.
Vaste plekken voor bezoek, je gaat er naar toe en je vertrekt weer.
De pleinen heb ik altijd ordinair gevonden. Ik hield het bij enkele geselecteerde cafés: voornoemd, Koekenbier, Sterretje en soms Lusthof maar zelden Hesp. Pints, pints en pints. Later grachtengordel met vriendinnetjes.
Daar had ik aardig wat kennissen. Geleidelijk kleinere glazen maar ik vroeg altijd om weinig schuim. At na afloop luxe broodjes bij Van Dobben. Soms een goulash bij de Tsjech. Friet en kroketten bij de tot Nederlander genaturaliseerde Amerikaan Al Brown aan de Albert Cuyp.
In film ben ik vanaf de zeventiger niet meer geïnteresseerd. Schouwburg is prijzig (met mijn ASVA-kaart kon ik in mijn studententijd er voor een paar gulden heen!) maar als je de avond van de generale weet kan je een vrijkaartje bedelen. Eenmaal gedaan maar het is mij niet plezierig om te bedelen.
Markt altijd van gehouden. Echter tram ik niet meer zoveel. Ging driftig naar manifestaties, vergaderingen en lezingen. Bezocht musea w.o. Het Stedelijk vanaf mijn 15e (schreef hierover een essay).
Nu ben ik wat rustiger geworden en kom niet veel meer in de stad. De veranderingen staan je tegen. De laatste Wanderschaft door de stad waarbij ik in anderhalf jaar tot begin 2003 voornamelijk op zondagmiddag werkelijk alle straten doorloop heb ik o.a. gehouden in Oud-West. Ik ben geschrokken de stad niet meer te herkennen. ‘s Avonds oploop van kauterwelschende mannen op de hoek van een straat allen in jurken. Ik durfde niet te kijken.
Maar toch ben ik Amsterdammer qua geboorte, opvoeding en leven. Een meter 88 cm lang.
De stad verlaten is een hoogst pijnlijke aangelegenheid. Zou ik iemand niet teleurstellen verklarend de stad, mijn stad niet te kunnen verlaten? Of ga je er geleidelijk anders over denken? Ik zit in een impasse. Moet ik NU al beslissen te emigreren?
Een hoger doel dienend? Een liever doel?
Amsterdam, 4 januari 2004
Duidelijker letter 14-3-2018
Lager R.K. onderwijs, middelbaar St.-Ignatiuscollege en hoger a/d Universiteit van Amsterdam.
De fiets en later de Honda-bromfiets: ik bleef in Amsterdam.
De eerste woning 1971 in de volksbuurt centrum. Als ik na het pils bij Mulder mij huiswaarts begaf wandelde ik steevast door de Rosse Buurt richting nachtbus CS. Het rode centrum van het centrum.
Vaste plekken voor bezoek, je gaat er naar toe en je vertrekt weer.
De pleinen heb ik altijd ordinair gevonden. Ik hield het bij enkele geselecteerde cafés: voornoemd, Koekenbier, Sterretje en soms Lusthof maar zelden Hesp. Pints, pints en pints. Later grachtengordel met vriendinnetjes.
Daar had ik aardig wat kennissen. Geleidelijk kleinere glazen maar ik vroeg altijd om weinig schuim. At na afloop luxe broodjes bij Van Dobben. Soms een goulash bij de Tsjech. Friet en kroketten bij de tot Nederlander genaturaliseerde Amerikaan Al Brown aan de Albert Cuyp.
In film ben ik vanaf de zeventiger niet meer geïnteresseerd. Schouwburg is prijzig (met mijn ASVA-kaart kon ik in mijn studententijd er voor een paar gulden heen!) maar als je de avond van de generale weet kan je een vrijkaartje bedelen. Eenmaal gedaan maar het is mij niet plezierig om te bedelen.
Markt altijd van gehouden. Echter tram ik niet meer zoveel. Ging driftig naar manifestaties, vergaderingen en lezingen. Bezocht musea w.o. Het Stedelijk vanaf mijn 15e (schreef hierover een essay).
Nu ben ik wat rustiger geworden en kom niet veel meer in de stad. De veranderingen staan je tegen. De laatste Wanderschaft door de stad waarbij ik in anderhalf jaar tot begin 2003 voornamelijk op zondagmiddag werkelijk alle straten doorloop heb ik o.a. gehouden in Oud-West. Ik ben geschrokken de stad niet meer te herkennen. ‘s Avonds oploop van kauterwelschende mannen op de hoek van een straat allen in jurken. Ik durfde niet te kijken.
Maar toch ben ik Amsterdammer qua geboorte, opvoeding en leven. Een meter 88 cm lang.
De stad verlaten is een hoogst pijnlijke aangelegenheid. Zou ik iemand niet teleurstellen verklarend de stad, mijn stad niet te kunnen verlaten? Of ga je er geleidelijk anders over denken? Ik zit in een impasse. Moet ik NU al beslissen te emigreren?
Een hoger doel dienend? Een liever doel?
Amsterdam, 4 januari 2004
Duidelijker letter 14-3-2018
09 februari 2010
Binnenlaten Somaliers is fout.
Zo hoor ik dat de Somalische bevolkingsgroep vol zit met criminaliteit, boerka en slecht presterende leerlingen.
Mijn herinnerings-chip ging zoemen. Duizenden en duizenden worden maar binnengelaten. En nog meer komen er. Volgens het EHRM is er een beschermingsplicht voor vluchtelingen doch ons gezond verstand kan niet begrijpen waarom wij een kostbare ellendeplicht moeten ondergaan. Wie had het zovele jaren geleden niet over oorlogsmisdaad in vredestijd? Ik hoor zijn stem nog, sonoor, iets ijdel en parmant. Toen vond ik hem: het is Bas de Gaay Fortman geweest, telg uit een patriciërsfamilie. Hij leeft nog!
Observatrix: Tussen-balans RKK-tv-uitzendingen H. Mis op zondag
Observatrix: Tussen-balans RKK-tv-uitzendingen H. Mis op zondag
Het actuosa participatio noemde ik vroeger impassibiliteit.
JOS
Het actuosa participatio noemde ik vroeger impassibiliteit.
JOS
27 juni 2008
29 september 2004
Abonneren op:
Posts (Atom)