Immigranten gezien vanuit een links-alternatief perspectief

taz-hr, salaris rond €2000 zonder tsl

De Joodse hoofdredacteur van de links alternatieve taz (Berlijn) Ines Pohl hield vanmorgen om 6 uur radiopraatje voor de Deutschlandfunk. Daarin is zij lief voor de immigranten uit de voormalige Oostblok-gebieden, die zijn toch arm, komen hier maar op eigen risico, laten hun familie alleen thuis en werken om ons toch maar mooi een goed leven te laten leiden. Anders gezegd: als genoemd worden Bulgaren en Roemenen bedoelt men heus wel zigeuners, die toch zo arm zijn en die in de oorlog zijn vermoord. "Het zijn wij die kortzichtig zijn!"

Een kort zinnetje spreekt krantenpagina's: als ze drie maanden uitkering genieten wordt de persoonlijke situatie eerst eens goed bekeken.

• 18.01.2014 Populistisch und kurzsichtig: Die Debatte um die Armutszuwanderung 

  
  

  Autor:

  Pohl, Ines

  Sendezeit:

  06:05 Uhr

  Länge:

  04:29 Minuten

   

  Audio abspielen

Peter Grimes uit Wenen

Peter Grimes

Opera in een proloog en drie akten, Op. 33
wereldpremière 7 juni 1945, Sadler’s Wells Theatre, Londen

Componist: Benjamin Britten
Libretto: Montagu Slater, naar het gedicht ‘The Borough’ van George Crabbe

Opname gemaakt op 23 november 2013, Staatsopera Wenen

 

 

Koor en orkest van de Weense Staatsopera
Dirigent: Graeme Jenkins.

Ronald Biggs is tot aan zijn Dood de Engelse Overheid te slim af geweest

"Nee, sir Biggs, de directeur heeft besloten U de toegang tot deze penitentiaire inrichting te weigeren aangezien U wegens verjaring van het gepleegde misdrijf op 8 augustus 1963 geen recht meer heeft op plaatsing in de inrichting. Wij verzoeken U het terrein te verlaten."

Ronnie Biggs 1963

De beroemdste aller criminelen was na 36 jaren vrijheid aan lager wal geraakt. Hij had in Rio wel enige bedrijfs-technische werkzaamheden gehad maar die hielden ook eens op. Het kan niet eeuwig zonnig weer aan het strand zijn! Daarenboven gaat zijn gezondheid achteruit maar voor medische behandeling moet je toch een beurs hebben. Wat te doen om te overleven?

Zo simpel is het: aankondigen naar Engeland terug te komen zodat de autoriteiten hem zullen opwachten. En dat is gebeurd, medisch onderzoek en een korte juridische procedure en de gevangenisdeuren gingen voor hem open als een paleis in een sprookje. De gedetineerde kon verzekerd zijn van gratis kost, inwoning en medische verzorging.

Ook in 2001 was Biggs de Engelse overheid nog te slim af en kon jarenlang zijn leven rekken. Wie aan het kortste eind trekt is die overheid die door de belastingbetaler een ware crimineel een goed leven heeft bezorgd en zijn uitvaart als toetje nog heeft betaald.

Falstaff doet weldadig

Het was een belevenis, schitterende stemmen, en een orkest waarbij je elk instrument precies hoorde. Soms de koortjes iets uit de pas maar dat is maar een fractie van een seconde. Het kan ook de afstand van het geluid zijn. We hebben hier wel te maken met eersteklas muziek, musici en dirigent.

Ik vind Falstaff Verdi's mooiste opera vanwege de doorcompositie en de enorme spanning. De maistro was zelfs tachtig toen hij dit schreef.

Ambrogio Maestri

Falstaff - Ambrogio Maestri (baritone).

The Metropolitan Opera, New York.
Conducted by James Levine.

BBC3 14-12-2013

De Bloemenmeisjes in de Parsifal

Fleurige japonnetjes, ze doen hun best Parsifal (Simon O'Neill, tenor) te paaien. Negen stuks maar liefst in verschillend design plus een verleidster met legging.
Royal Opera, woensdag 11 december 2013.

BBC3 11-12-2013


   

Parsifal in de tovertuin Klingsor's

W. W. White

Opmerkelijk is Klingsor van de zanger van Willard W. White, bas, m.i. een wat te wankele stem maar ik kan me vergissen. Zwarte lederen jas. De roodharige Kundry (past goed bij haar karakter!) had in het begin zelfs een heel hoge stem.

Angela Denoke

Er is nooit Gelijkheid geweest

Het is mij absoluut ongeloofwaardig dat de mens gelijk geboren is, zoals de politiek gewiekste Abraham Lincoln 150 jaar geleden verklaarde in zijn Cup-a-Soup-speech te Gettysburg maar geen bewijs leverde. Achter hem konden dan de zwarten meevechten wat een parallel heeft met de uit Nazi-Duitsland verdreven Joden in het Amerikaanse leger gingen werken.

De mens was nooit vrij, er waren groeperingen of lagen in de maatschappij die met een membraan gescheiden waren. Mogelijk is een promotie van een getalenteerde jongeman maar dat is toch een  zeldzaamheid. De Roomskatholieke kerk kon dit wel accepteren maar dan nog zijn de hoogste ambten voorbestemd voor de telgen uit de voorname families.

Een doorbraak kwam begin 80er toen Joop den Uyl d.m.v. studietoelagen de arbeidersklasse de mogelijkheid opende voor hoger onderwijs. Hele legioenen middelbaar afgestudeerden gingen een paar jaar feestvieren in de horeca maar hieruit toch ook weer enkelen die promoveren. Berucht is het proefschrift van ene Joost met een fraaie Hollandse molen op de kaft wat niet meer bleek van een opstelletje in een schoolkrant. En dan die horden doctorandussen! Doch ontstaat een tegenreactie onvermijdelijkerwijs als een stelt dat de zoon van de melkboer het recht heeft universitair onderwijs te volgen maar niet omdat hij de zoon van de melkboer is! En deze ene was zelf uit het lagere milieu en lijkt de deur achter zich dicht geslagen te hebben.

De Franse Revolutie heeft de onderste steen doen blootgelegd gekregen, de ware nachtmerrie voor de Duitse politieke  toeschouwer. Maar na verloop van roerige jaren ontstaat ook in dat hexagone land een nieuwe adellijke klasse met erfopvolging en coöptatie. De Restauratie doet de rest, tot 1848 de Nederlandse grondwet gelijkheid verschaft. Maar de 19^e eeuw krijgt geldadel. Dat nog haast vijftig jaar dat in 1895 de H.B.S. alom erkend middelbaar onderwijs is. Doch ook dat is voor de goede families¹.
Zo kunnen heersende klassen verwateren en er nieuwe opkomen maar dan nog is er geen gelijkheid als de vrome idealen predikten.

Nu eindelijk de multiculturele maatschappij, die heeft veel vernietigd van het oude en zelf nieuwe klassen opgeroepen. Die klassen die omhoog willen en vervolgens houden wat ze hebben, zeker in politieke functies. Haagse politieke kringen zijn al aardig gekleurd:

De Duitse liberale FDP heeft in bijna geheel Duitsland verloren. Am Stammtisch (de expressie voor vrijuit maar zachtjes spreken) liet horen dat de nu afgetreden leider 'n Vietnamees werd genoemd. De huidige NSU-processen te München gaan juist om die ongelijkheid te veroordelen doch het effect is beperkt zo niet nihil.




¹ Tot in het heden ten dage is onderwijs voor velen gepaard gegaan met verlaging van het cognitief niveau.

Sei dem Abschiede voraus

Hyves Vrijheid van Mening den 11en Januar 2006, 13:56

Der Dichter Rilke hat diesen Spruch wohl als Leitstandarte benutzt. Was ich damals ganz merkwürdig fand ist daß die verstorbene Lilian (+16 III 2005) diesen Ausdruck wohl gekannt hatte! Auch wußte sie Rilke sei Sekretär des Rodins gewesen. Wohl spezialistische Information für eine ziemlich ungebildete Frau aber ich habe sie eingeschätzt, das bestimmt. Tatsächlich, alles was ist geht vorüber, alles was geht will stoppen und alles was sich liebt scheidet sich einst. So ist die Natur, wie Nietzsche sagt: die ewige Wiederkehr des Gleichen weil es neue Vorgänge geben wird.

Carnaval

Hyves Vrijheid van Mening 27 feb 2006, 02:34 

Toen ik vanmiddag 26 II 2006 om half vier Feestelijk Oeteldonk verliet stond op het stationsplein een oudere man met gestrekte rechterarm krampachtig gestrekt in gedragen taal te prediken over het Laatste Oordeel. Lekker gezellig. Hij maar zalig dan. Een ware stunt!
Ondertussen daalden nog drommen feestgangers onder wie een ware bisschop gearmd met non de trap en roltrap af richting plein!

Ondeugend en nieuwsgierig als ik ben heb ik net zondagmiddag Oeteldonk twee uurtjes bezocht, het is onvergetelijk wat een feestelijke stad, wat een uitgedoste mensen en vooral, wat een toeschouwers allen in jolige kledij. Hoe jonger de meisjes hoe lekkerder om aan te bijten.
Vele café?s waren bezet en de stampende muziek scheurde naar buiten. Ook het café naast de St.-Jan waar Axel na het concert ons een drankje en hapje aangeboden heeft was afgeplakt en toegankelijk voor muzikanten en feestvierders.

Zaterdag ging ik al vroeg per trein naar Sittard waar ik nog nooit geweest was. Er was al het nodige in aanbouw voor de festiviteiten. In een feestwinkel kocht ik een komisch kruis voor een monnik in travesto. Alsdan reed ik verder naar Maastricht om formidabele muziekcorpsen te zien en te horen. Wat een organisaties allemaal! Zoveel mensen, zoveel plezier.

Dus vanmiddag maar even die prachtige St.-Jansstad aanzien en een sigaar roken. Ik heb mij wel vermaakt. En steevast de kathedraal aanzien als daad van nostalgie.

In de trein terug kwam ik ondanks twee pull-overs, winterjas en dubbele winterdas en handschoenen bij van de kou en heb nog lekker wat gelezen. De keurige vrouw naast mij zag er niet bepaald uit ooit feest te vieren laat staan met een man te dansen. Maar ze was heel netjes hoor dus geen kwaad woord hoor.

Een geslaagd weekend. Volgend jaar ga ik ook in de stoet!

Josh

Geluks-Weekendjes

Hyves Vrijheid van Mening 2 feb 2008, 15:52
 
Een paar maal per jaar convergeren en conjuncteren de gelukslijnen.
Ze veronachtzamen is de Goden verzoeken, ze spannend tegemoetzien en erbij genieten is geprezen.

De Parsifal werd op zaterdagavond 19 januari 2008 op Hilversum 3 weergegeven. De leiding had niet minder onze Bernard Haitink vanuit Covent Garden. Voor hem na de Ringen in Engeland een triomf. De uitvoering was erg rustig zoals ik in zijn Bruckner symfonieën uit 1970 ook gewend ben geweest: een bedaarde noorderling.

Maar hoe keek ik uit naar Die Meistersinger vanuit Wenen op zaterdagavond de week hiervoor onder de leiding van Christian Thielemann [geboren 1 april 1959 te Berlijn]. Deze voerde een rustige stokvoering en voorzag het orkest van een fluweelklank die mij ontzag heeft ingeboezemd. In het weekend overwoog ik wederom lid te worden van het Wagner Genootschap Nederland (voorheen - - Amsterdam) en kreeg een correspondentie met Hank Neugarten, de nieuwe voorzitter. De oude die ik goed gekend heb, Dr. Herman Hoelen, minstens 25 jaren in functie geweest, is overleden december 2007. Nadat ik de nodige belevenissen hem had medegedeeld spoorde hij mij aan lid te worden omdat "je bij ons hoort" als Wagnerliefhebber! Ik ontving van Hank enige recente documentatie en las deze aandachtig, gevoelde dat mijn spontaneïteit niet kon overeenstemmen met mijn verwachting voor de komende jaren toch niet meer zo inspannend te leven en er een abonnement meer bij te krijgen ondanks de opzegging van twee die ik beide elf jaren in huis heb gehad. Ik wil niet overbodige verplichtingen aangaan en moest Hank onder verontschuldiging nul op zijn rekest geven.
Spijtig maar waar.

Reünie 22 IV 2006 - Teleurstelling maar ik heb Haar toch meegemaakt

Hyves Vrijheid van Mening  25 mei 2006, 16:34 

St-Ignatiuscollege te Amsterdam

Dus... had ik mij van de reünie veel voorgesteld en werk verricht oude klasgenoten te stimuleren te komen. Maar dit is niet geschied. Ik gis naar de reden(en).

Ten eerste is het klassieke historische gebouw als in IX 1995 niet aan de orde voor samenkomst. Die plek betreden na zoveel jaren heeft iets heiligs, de knappe leraren die daar rondliepen, het strenge gezag dat vanuit alle hoeken straalt.
Tweedens waren er natuurlijkerwijs geen leraren meer en indien wel zijn ze niet gekomen.
En als derde was de nieuwe locatie van het enorme betonnen glasgebouw aan de Jan van Eijckstraat 47 niet aantrekkelijk om uren in te vertoeven.
De organisatie door de reüniewebsite heeft een commercieel tintje.


Reünie16-9-1995 (Ig 100 Jaar)
Al vroeg aanwezig bij de Obrechtkerk spreek ik uitvoerig met prof Wim Tervoort. De kerk loopt in een halfuur stampvol. De Pens, te weten Beyersbergen van Henegouwen geeft ver armstrekkend Tervoort (ex-Jezuïet) een hand, drie of vier rijen vooraan zijn gereserveerd voor prominente gasten, meestal leraren. Er gaat een ontzag van aanwezigen uit de octogenaire autoriteit Wim Slijpen te zien, de oprichter van Contardo Ferrini. Verder een oudste leerling van eindexamen 1924. Henny A. M. Bresser filmt bezoekers, meestal vooraan gezeten. Pater A. Wiewel overlegt druk lopend.

De heilige mis met communie volgens de missae ordo nova en wordt afgesloten met het Ignatiuslied met de voorlaatste toon die in tegenstelling tot de verwachting niet een mineur is. Orgelbegeleiding Antoine Oomen. Wiewels preek gaat slim-toepasselijk over Jezus' verhandeling in de tempel. "Leven is geven en doorgeven" is het Leidmotiv des orators.
Allen in schier processie via De Lairessestraat, Concertgebouw naar de Pieter de Hoochstraat. Wachten op inschrijving.

Het prachtige gebouw aan de Hobbemakade waar je kan dolen door de gangen. Het tekenlokaal thans zonder amphitheater en de lijntekenklas. De Fabriek is allang afgebroken voor nieuwbouw. Het groene poortje is niet meer.

Een enorme tent op de Cour voor samenkomst. Achter zeilen geuren van een openlucht-keuken. Schalen vol met broodjes worden gepresenteerd. Passerende mensen bekijk je op de batch. Je ziet klasgenoten en hen die weliswaar in een andere klas hebben gezeten maar met wie je toch een zekere binding hebt gehad. Zangkoor op wisselende locaties. Leraar Bresser der Eichholzstruktur die innemend kan babbelen. De intellectuele pater Mooijman als altijd driftigerwijs discussiërend. Dan enige leerlingen die slechts naar binnen gekropen zijn slechts voor de receptie. De aula als praatzaal maar een vermoeide kan hier uitblazen. De kapel zij het ontruimd met attributen uit de oude tijd. Hier praat ik met de vrouwelijke rector G. A. (Trudy) Elsenaar-Tijsze die op mijn lof over de kennisopbouw reageert met: "Dan is het een goede school." Ik blader in het academielogboek waarvan ik een jaar secretaris ben geweest en zie met blos mijn schoolse handschrift. Ik kijk een tiental Harpoens door waarin ik heb bijgedragen met tekeningen. Klassenfoto H.B.S. 1960-1965. Toon Schermer (zelf Jezuïet) schuift onverwachts aan. Tegen vieren aankondiging van het herdenkingsboek "100 Jaar Ig". Ten slotte bij de uitgang Nicolaas Maesstraat een Leger des Heils-pot voor vrijwillige bijdrage. Mooi!


Ik schrijf dit maar in de præsens historicus om lectorum mijn herinnering te verlevendigen. Publiciteit over "'n Eeuw Ig" was er wel: in De Telegraaf 18 II 1995 en De Echo 22 II 1995. Maar het was geweest en wat de reünie thans voorstelt zal ik zeggen.
De verwachtingen waren in zekere zin gespannen als de oprichtingsvergadering Oud-leerlingen plaatsvindt op 24 april 2004, officieel met inschrijving KvK. Maar in 2005 wordt naar ik informeerde besloten de reünie een jaar uit te stellen. Het is niet onjuist te stellen dat de reünie als 22e lustrum op 24 IV 2006 dan nog net in het schooljaar 2005-2006 valt. Wat er verder met de Oud-Leerlingenvereniging die men nog had willen hernoemen in OLIM (Oud-leerlingen in Mokum) is gebeurd noch waarom zij überhaupt is opgericht geworden is gewoon niet bekend.

Reünie 22-4-2006
Aankomst Obrecht geen kip. Ik wandel liever wat in de omgeving. Eenmaal binnen geen kip, doch ik ontwaar pater Jan van Kilsdonk eenzaam zittend en wachtend met stok. Niet zonder schroom schuif ik bij hem aan en een gesprek met de man waar dan ook is zoals altijd zonder ademhalen. "Ik zie slecht maar mijn geheugen is goed", stelt de bejaarde. Dat weet ik, legendarisch is zijn geheugen van de klassieken en van duizenden mensen. "U bent tachtig, denk ik", zeg ik voorzichtig, waarop prompt geantwoord: "Negentig!" "O ja, natuurlijk, ik weet het weer", verontschuldig ik mij. Na lange tijd nog weinig mensen binnen, althans ouderen. Tot mijn verrassing zie ik de mij bekende kunstenares Inica Loe (47) die tekenlerares blijkt te zijn. Ze is nog niet afgestudeerd.
Geen mis, ik had het verwacht. Docent M. Elsenaar noemt het "een viering van nù".
"Is vorming in vroeger tijd educatief doel geweest, thans spreekt men van identiteitsvinding en persoonlijkheidsontwikkeling", aldus rector H. Buijze.
Oefenen koor en orkest o.l.v. Luc Löwenthal. Zang van allerlei soort, met afwisselend Gregoriaans door leraren. Rap-muziek best knap gebracht maar is het niet een kerk, bedacht ik mij?

Hoogtepunt is de lezing door Huub Oosterhuis. Met krachtige stem verhaalt hij over zijn leven. Deed 1946 toelatingsexamen welke traditioneel op een 100% jezuïetencollege nog moeilijk geweest moeten zijn en legde zijn eindexamen af in 1952. De man gleed direct de Orde Societas Jesu in.
Als zijn godsdienstleraar Van Kilsdonk hem niet warm gemaakt heeft?
Deze, vooraan gezeten, luisterde echter aandachtig.

"Psalm 8 over de grootsheid van de mens. Het goede is slechter dan het betere. Gestuurde roeping tot Jezuïet. Het scheppingsverhaal als biologie. Wordt dit Bijbelverhaal nog gelezen? Het eerste woord is "Licht" en het predicaat "goed" is een utopie. Evolutie als IIe Kamerstuk. Aapachtigen waaruit de mens en de aap. Dat nu bekend de chimpansee 96% menselijke genen heeft. De linker hersenhelft het taalgebied, de dromen, de liefde, het IK, het samenleven, het "licht" bij de mensen tot beschaving en solidariteit. Op grond hiervan veroordeel ik het uitzettingsbeleid van vreemdelingen. Ik misprijs de benevelingskracht van de media."


Je moet het als theoloog maar goed kunnen draaiconstrueren om vanaf het "fiat lux" te geraken tot verontwaardiging inzake de komende (inmiddels plaatsgevonden) uitzetting van Taïda Pasic. Ik gevoelde me wel genaaid, dat moet ik zeggen. Ja, hij is verrekt slim, die man. Niettemin is Taïda evolutionair een slavinnetje.

De charmante violiste Saskia Otto was speciaal uit Londen overgekomen om een recital te geven van de Méditation de Thaïs van Jules Massenet. We luisteren aandachtig naar zoveel virtuositeit.

--------------------

De wandeling vanaf de Obrecht naar de Jan van Eijckstraat was niet meer in drommen als vroeger maar alleen zij het dat ik opliep met een echtpaar dat hun kind op school had zitten. De man verhaalde (op een andere school) acht jaren over zijn gym gedaan te hebben: "Dat kon nog in die tijd!" Ze hadden hun auto vlak bij school gezet.

Uren heb ik doorgebracht met praten hier en daar. Een wat Indische man (1965) had ook een collegestropdas, wij beiden moesten even lachen. Een oude kennis te weerzien was hartelijk doch beiden waren wij gedrukt zo weinig klasgenoten te mogen ontmoeten. De reüniefoto voor ±1960-1965 moest dan van lieverlee maar met gymnasiasten èn H.B.S.-ers vreedzaam te samen. Ook dat was vroeger anders... Een collega van Adelbert kwam ook in de groep net als op 16 IX 1995.


Twee rinsige wijntjes maar een voortreffelijk broodje waren geregeld. We wandelden troosteloos door het allengs stiller wordende glasbetonnen gebouw maar zagen geen bekenden meer. Wij beiden waren gedrukt. Maar die tijd is voorgoed voorbij. In gedachten liep ik naar huis.


Mijn uitvoerige beschrijving van de school en leraren is te vinden op mijn Directory XS4all.

Schoolherinneringen J.A. Heitmann 1956-1962 (pdf)

Altijd dezelfde Muziek?

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 19:42

 Gisteravond 26 III 2006 hoorde ik vanuit de MET Luise Miller van Verdi.

Op oudejaar 2005 Alban Bergs Lulu en begin 2006 Het Sluwe Vosje van Leo? Janácek.

Voor geen der drie muziekwerken kan ik een placet geven. En toch luisterde ik. Waarom?

Begon je als jong mens met de ritmische versiermuziek van Bach, bezocht je de jeugdconcerten in het Concertgebouw trouw, geleidelijk wordt je blikveld groter tot het speelveld van de grote meesters. Er ontstaan voorkeuren met noodzakelijkerwijs afkeuren. De 19e eeuw blijft favoriet.

In een interview zei prof Ernst Nolte (Historikerstreit) ook dat Bach uitsluitend door de Duitse protestanten (en vergeet niet de Oost-Duitse communisten, apostrofeerde Axel) is opgewaardeerd tot wat hij nu is. ?Moet je nu eens horen...?, vervolgde de oude Nolte in het interview, en wij kregen kriebelig kippenvel van de ongelofelijke uitbundige klanken van ?n Monteverdi. ?Zo kan het ook!?, moet hij bedoeld hebben.

Maar eerst Mozart. Al in de 6e lagere school kregen wij muziekles met daarin een uitleg van de sonatevorm Eine Kleine Nachtmusik. De aantekeningen in toenmalig handschrift bezit ik nog. Alle symfonieën kocht ik in 1970 met de BPh o.l.v. Böhm die een aparte plaat volpraatte over Mozart ist meine Große Liebe.

Van die tijd stamt ook de aankoop van de Beethoven symfonieën van Herbert von Karajan met de BPh. Tenslotte de Mahler symfonieën met het CO o.l.v. Haitink. Niet mee tel ik de Bruckners met Haitink daar deze alle krom trokken en ik ze weggegooid heb. (Je had ze tussen twee verwarmde glasplaten kunnen strekken.)

Dit laatste heb ik nooit betreurd. Haitink is voor mij een saaie piet en de Bruckners zijn slaapverwekkend als je nu weet dat er uitvoeringen op de radio gegeven worden waarbij ik niet kan stilzitten. Ik weet niet wat ik doe, ik wandel en maak armbewegingen. Ik geraak buiten adem.

Na deze vier alba heb ik geen dozen grammofoonplaten meer gekocht en toen de muziek-Cd?s eenmaal in zwang kwamen, nimmer een Cd-speler noch schijfjes.

Ik neem bescheiden genoegen met wat de radio biedt.


Ik heb de Mozart, Bruckner en Mahler echter wel leren kennen! De Beethoven spaar ik om overgewenning te voorkomen zoals mij overkomen is met het 5e pianoconcert.

Met deze ervaring heb ik vanaf medio 70er Wagner altijd gedoceerd gehouden. En dan om je heen wagnerliefhebbers, soms op het fanatieke af wagnerianen genoemd, die Nederland, Vlaanderen en West-Duitsland afreizen om te kunnen profiteren van aanbiedingen. Groot deel van salaris en gehele vakantietoeslag is hun lief. Ik lachte erom want ik heb anders dan een cassetterecorder dus nooit een Cd-speler gekocht. De uitvoering van de Meistersinger uit Salzburg 1975 blijft voor mij echter norm, de sonore stem van de Karl Ridderbusch kan ik nooit vergeten.

Het Wagnergenootschap Amsterdam, thans Nederland, heeft zo?n eenmaal per maand een bijeenkomst voor een lezing met/of Cd. Traditioneel een Parsifalzondagmiddag met gezamenlijk diner in een naburig restaurant. Het is een studievereniging die als organisatie best goede sprekers kan uitnodigen. Ik heb er heel veel geleerd maar ook om beheersing te betrachten niet gek te worden. Helaas, je hebt ze en je kan het zien. Twintig jaren ben ik lid geweest zij het met een onderbreking. Toen het genootschap 1986 25 jaar bestond en de feestzaal met de coryfee Gre Brouwenstijn volgelopen was dacht ik: ?Dit is toch wel mijn club, ik word weer lid!?

Toch komt er een moment dat de herhaling voelbaar wordt. Immer dasselbe of zoals Nietzsche zegt: ?Die ewige Wiederkehr des Gleichen.? Toen verliet ik het Wagnergenootschap voorgoed om niettemin elk najaar het program te gaan bekijken.

Capo! Het is de herhaling, de gewenning en het behagen in hetzelfde.
De Irene verbaasde zich van mijn uitspraak dat ik ook voedsel eet (echt strikt brrr karnemelk uitgezonderd) dat ik niet eens zo lekker vind. Moet ik nog beschrijven wat mij dan wel behaagt, als saucijzenbroodjes en hartige taartjes? Groenten die ik als onkonijn toch al niet zo lekker vind eet ik elke keer wat anders. Ook soms raar broodbeleg maar dan dit een half jaar weer niet.
Variatie dus. Zo ook met muziek.

Mijn absolute liefde is Richard Strauß. Symfonische werken en opera als de Rosenkavalier die Marcel Reich-Ranici niet eens zijn beste vond maar er best nog tien Rosenkavaliers bij had willen hebben...? Hetgeen niet impliceert dat ik altijd Strauß wil horen!

Ik ben dus een gedisciplineerd mens. Toen ik 25 was hoorde ik na afloop van een concert de Sacre een waarlijk hysterisch applaus met gejuich. Wat zijn dat voor gekken, vroeg ik mij af. Ik besloot Strawinsky nader te beluisteren en eerst op mijn 50e kon ik hem wel wat waarderen. Een tweetal weken geleden beluisterde ik samen met de Irene de Psalmensymfonie van een opname met Irene als alt-mezzo op het Conservatorium te Tilburg met schitterend orkest. Ik heb genoten en dacht weer aan de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt. Was ik bij hetzelfde gebleven wat dan? Nu is mijn kennis verrijkt.

Een cynicus schreef dat het Latijn altijd hetzelfde is. Het was Joris Karel Huysmans wiens À Rebours ik in het Frans gelezen heb, Nee, zo een citaat kom je niet snel bij classici tegen!

Jos

Lente Gedicht

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 17:18

 

Het is mooi, de stralen prikken

op ons bol, weg de traan

met ogen knippen. Wij staan

soms stil en adem stokt:

ze lopen snel, druk doend

in fel plooi rokje ons voorbij.

Dan is het lente, mooie beentjes

en roze kopjes zijn voor mij

helemaal alleen. Ik kijk

en heb zo'n groot plezier:

ja zó woon ik hier!

Van practical joke tot crimi

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 15:22 

In Italië werd een kanaal uitgebaggerd. Studenten vervaardigden een stenen kop naar Modigliani, lang gerekt zoals zijn stijl en wierpen dit in het water.
Eenmaal op land uitgestort werd de vondst van de eeuw gedaan! Maar men ontmaskerde toch.

Tjerk Vermaning ooit een TV-herdenking van gezien. Wat was die man populair! En maar vechten en strijden tegen Bolke..., prof uit Groningen die hem wantrouwde. (Ooit een lezing van gevolgd in Allard Pierson, stampvol.) De man V. voerde een eenmansstrijd tegen de gevestigde orde.
Zie je na, geloof ik 20 jaren beelden van die druktemaker terug dan is onmiddellijk zijn ongeloofwaardigheid manifest, maar dan ook direct. Dat is een psychologisch proces dat tijd van rijping benodigt. Vele nazi-kopstukken komen nu ook over als onbetrouwbaar (alhoewel er razend knappe Duitsers zijn). Zo ook bij andere politici. Prof. Van de Wetering zei ooit in Zomergasten dat Van Meegeren nu direct als vals te erkennen is, maar dat duurde jaren en jaren, tijd van bezinning dus.

Die stafmedewerkster in het Allard Piersonmuseum (sprak ik in 2000 op een vergadering van de Vereniging Vrienden van het Gymnasium) houdt zich bezig met falsificatieonderzoek. En er is wat gerommeld met vondsten! Israël kan er ook wat van, laatst nog een put met inscriptie...
Maar de Dode Zee Rollen waren echt, bewezen door prof Van der Ploeg (overleden, was bij zijn uitvaart).
De Hollandse kooplieden ook, door schilderijen als Rembrandt te verkopen in het buitenland.

Over wetenschappelijke falsificaties volgend maal om over de betrouwbaarheid van gegevensverstrekking op het WWW maar te zwijgen.

Nu is St.-Oedenrode in het nieuws vanwege een sensationele archeologische vondst. Niet verklappen, had ik in de opgravingskuil laten vallen (maar het is een kopie). Ik ben blij daar geweest te zijn!

Muziekprogramma's heb ik altijd beluisterd als jong mens.

Hyves Vrijheid van Mening 26 mrt 2006, 15:12

 Zo was er op de woensdagmiddag de pianist George G.F. Van Renesse (1909-1994) die een vergelijkend onderzoek hield tussen meerdere, meestal drie concertuitvoeringen. Ik luisterde met ingehouden adem en vond het begrijpen van de technische opmerkingen prachtig.
Dan was er het discussieprogramma met Felix de Nobel en de zanger Laurens Bogtman. Twee geheel verschillende karakters, ik denk opzettelijk bij elkaar gezet.
Ten slotte Rutger Schoute met zijn merkwaardig bedachtzame microfoonstem.
In de zeventiger was er ook zo een zachte stem die nog daalde in toon vanaf halverwege de zin. Toevallig wonend in een drukke buurt kon ik de man dus nauwelijks verstaan.

Tegenwoordig komt ieder voor de microfoon en camera vaak met polder Nederlands. In mijn tijd (hoor mij nu) moest men wel zeker op de uitspraak en intonatie letten.

De programma?s op zondagmiddag in de tachtiger en negentiger met vergelijkend beluisteren van uitvoeringen waren wisselender samenstelling. Dat daaronder verschrikkelijk competente lui kunnen zitten weet ik wel zeker. Een inmiddels overleden man met zware (en (KRO)-gezaghebbende!) stem (ik om nog op zijn naam) verklaarde pertinent dat de toen populaire Frederica Von Stade niet kon zingen. Maar de smaak is een kort leven beschoren: was men aanvankelijk laaiend enthousiast over de vertolkingen van Glenn Gould, later nam dit af. Zo ook bij mijn mening: technisch perfect is nog niet muzikaal! Als je een uur die man aanhoort (met zijn psychopathische gekreun) val je toch in slaap. Er zit geen leven in. Hij schijnt vele doctoren tegelijkertijd te hebben geconsulteerd en had een pakhuis aan medicijnen. De man heeft zichzelf vergiftigd en stierf exact op zijn 50e.

St.-Ignatiuscollege Reünie 22 april 2006

Hyves Vrijheid van Mening 13 mrt 2006, 04:10 

Het voormalig St.-Ignatiuscollege met opleiding Gymnasium alpha & beta en H.B.S. A & B 5-jarige cursus aan de Hobbemakade, nu St.-Ignatiusgymnasium aan de Jan van Eijkstraat houdt een reünie op 22 april 2006.

Op de nieuwe reünie-website Schoolpagina hebben onder St.-Ignatiusgymnasium al heel wat oud-leerlingen zich ingeschreven met accent op de afgestudeerden van de laatste jaren. Maar de jaren 50 en 60 zijn nog maar enkele tientallen.
Hetgeen mij niet belet al enige weken oud-klasgenoten op te sporen en te benaderen voor deelneming aan deze reünie. Enkelen zeggen pertinent nee maar enthousiaste reacties zijn er ook.
Ik speur nog even verder en dan moet het maar Schluß zijn. Hoe die middag zal verlopen weet ik niet. De tijd is van 1 tot 7 en dat is lang heen en weer lopen. Hoe houd je dit vol? We zijn immers uit die al oude tijd...

Contact: mailto: jaheit59@xs4all.nl

Wiskundigen J.Th. Runnenburg en E. Dobber overleden

Hyves Vrijheid van Mening 31 mei 2008, 14:27

Van prof. J.Th. Runnenburg had ik vanaf 1962 Analyse I & II. Hij stond schier met zijn wang aan het schoolbord. Na zijn pens. kwam hij nog in het nieuws te werken aan de oplossing van het Hoedenprobleem. Runnenburg is in april 2008 overleden.

Juffrouw E. Dobber is overleden op 14 mei 2008. Zij gaf vanaf 1962 Practicum Wiskunde zodat ik haar meegemaakt heb in haar eerste docentenjaar aan de Universiteit van Amsterdam. Opvallend was altijd dat ze haar sommen goed geprepareerd had! Als ze bemerkte dat je nadenkt komt ze naar je toe om een aanwijzing te geven.

Landelijk was zij vermaard naast mevrouw A.B. Paalman-de Miranda [Algebra] de enige twee vrouwelijke wiskundigen te zijn in het universitaire onderwijs. Allicht dat de pers daarvoor soms aandacht schonk.

Ik sprak Dobber nog op 13 februari 2004 en vroeg haar of zij nog altijd wordt aangesproken met Juffrouw? Met een hoofdgebaar afwijzend te reageren antwoordde zij: “Dit is echt wel uit de tijd!”

Dat moet je doen… - of hoe een gelukkig Mens te worden

Hyves Vrijheid van Menin 23 mei 2008, 07:02

 “Dat moet je doen…”, verklaarde zij met het grootste enthousiasme!

Ik had omstreeks 1970 een folder aangevraagd uit Zwitserland van de Mövenpick Restaurants en liet deze haar zien. Het gaf uitvoerig de Grüt Farmbedrijven te zien met mooie foto’s evenals een begeleidende brief zo snel mogelijk te komen voor een sollicitatiegesprek. In het vooruitzicht werd een woning gesteld.
Maar ik deed het niet, ik had een baan en ik wilde geen risico nemen.
Ik ben geen avonturier en ook nooit geweest echter het vinden van vriendinnetjes was mij nooit teveel.

Zo ben ik gebleven, een huismus die soms in de stad komt en een pils drinkt maar ook dat is weggesleten. Ik had de ambitie in de letterkunde van Duits en Frans mijn doel te bereiken: de toegang tot de beste boeken en ben daarin geslaagd. Dat is mijn levensgeluk. Niet in den vreemde werken en afwachten tot het geluk begint? En wat bereik je als eenvoudige werknemer daar? Slechts zij die vermogend zijn krijgen een verblijfsvergunning dat in tegenstelling tot, maar dat is een ander verhaal, tienduizenden Koerden verdreven uit hun land daar gingen verblijven.

Met vriendinnen ben ik ook nooit op vakantie geweest, louter een weekend bij familie maar meestentijds een dagtrip met een lekker etentje. Wat wil je meer? Nu samen de uithoeken van de wereld zien was toen nog niet gewoonte.

Zo heb ik alleen geleefd, in studie-sfeer en de vrije tijd besteed aan de genoegens van de vriendin. Ik kan niet anders zeggen een gelukkig mens te zijn geweest.

Wat zou ik meer willen? Samen zijn voor korte tijd en dan een nieuwe afspraak in het vooruitzicht, overstijgt men deze norm dan kan je ongelukkig worden, is het maximaal haalbare waar mee men tevreden moet zijn.
Accepteren wat haalbaar is moge gelden als een wijs inzicht.

Jos Heitmann
23 V 2008

Een vriendelijke stem, Lilian Vieira, zoals ik haar evenzeer gesproken heb

Hyves Vrijheid van Mening 5 mei 2008, 23:56
 
Een vriendelijke stem, zoals ik haar evenzeer gesproken heb, is nu de voice Kunststof 5-5-2008, maandag de 5e mei 2008. De interviewster legde haar de vraag voor of na negentien jaar hier in dit vrije land gewoond te hebben haar vaderland niet op de achtergrond verschuift? Wel de vader die zij nimmer spreekt maar genendele; zo te horen heeft ze nog wel een accent en is haar conservatoriumopleiding in Nederland afgesloten maar zingt ze in elk geval, uiteraard zelfs, in het smeuïge Portugees. Eigenlijk is ze gediplomeerd verpleegkundige want een loopbaan als zangeres was ondenkbaar. Geleidelijk het zangersvak ingekomen is Zuco 103 met haar nu een wereldsucces.

De love voor wie zij hier naar toe kwam is overleden, van een nieuwe, genaamd Maurice bezit zij een zoon van anderhalf.

Haar naam kwam ik spijtigerwijs nog tegen in verband met het trapincident aan de kanaaloever te Utrecht. Al die trillingen ook op dat oud ijzer.

Toen ik Lilian sprak op een uitvaart van ook een Lilian op 21 maart 2005 te Amsterdam was zij dus nog een kinderloze vrouw. De overledene had gewenst dat het gezellig werd. En dat was zo, ik had Lilian Vieira best zo mee willen nemen! Nu haar leven veranderd is in moederschap kan Zuco 103 best eens aflopen...

De Koninginnedag is gebruikt als vrije Reisdag

Hyves Vrijheid van Mening 2 mei 2008, 14:00
 
De Koninginnedag is gebruikt als vrije reisdag


De Koninginnedag is gebruikt als vrije reisdag door 's morgens alvast heerlijk te lezen met de trein vanaf Amsterdam Zuid-WTC naar 's 's-Hertogenbosch. Aldaar de trein naar Nijmegen om niet lang op de bus naar Limburg te hoeven wachten.

's Avonds nam ik de door chauffeursactie aangekondigde vrije rit naar Venlo en kon eerstmaals de omgeving van deze fraaie provincie goed bekijken. De stad zelf ben ik niet ingegaan. Helaas 'n 20 minuten wachten op de trein naar Eindhoven alwaar een verrassing volgde het station met honderden gonzende jonge feestgangers te zien op weg naar huis.

Allen stapten inderdaad uit in 's 's-Hertogenbosch en velen
namen de door mij eerder op de dag gegrepen rit naar Nijmegen. Het was een oorverdovend gebabbel van nette jongelui (meestal als er meisjes bij zijn) die mij opmerkten als een ouwe tegen wie je U moest zeggen. Nieuwsgierig vroegen ze mij uit over leven, werk en vriendin.

Van hier naar Amsterdam kon ik wederom mijn leeswerk oppakken.

Op Amsterdam-Amstel nam ik de sneltram uniekerwijs zonder afstempeling.

Duur heenreis 2½ uren.

Duur terugreis 4½ uren.

Totaal OV 7 uren.

Kosten: 0.

65 jaar met een Slok in het Donker

Hyves Vrijheid van Mening 28 apr 2008, 15:40  

65 jaar met een slok in het donker

Traditioneel is er op mijn verjaardag kermis, in het hart van de stad dat aldus een week of meer heftig moet bonzen. Wat thans opvalt, zijn de meer dan torenhoge apparaten waarmee de bezoekers, want het gegil is niet van de lucht, meer dan ooit de stuipen op het lijf gejaagd worden!

Ik had gedoucht terwijl Spoed! liep maar een onderbreking in het volgen van het toch al hakkelige scenario is allerminst te betreuren. Om precies negen uur in de avond stempelde ik voor het eerst de roze kaart, welke ik beslist als aandenken dezes avonds wil bewaren, want ik ben nu eenmaal een verwoed archivaris.

Velen maakten foto's van de kermisattracties, waarop ook ik mijn camera richtte op de gigantische voorwerpen vol bewegende lichten. Maar 'n liefhebber van meedoen ben ik allerminst, ik houd het bij de schouw als door een hoofdschuddende grijsaard. Toch kreeg ik de neiging indien ik een mooi meisje naast mij had gehad haar mee te trekken de griezels van het spookhuis in, waarvan de eindelijk van degelijke ophangbeugel voorziene wagentjes luxueuzer waren geconstrueerd dan die van oudsher over de wiebelende amateuristische spoorrails.

Een wandeling maakte ik van het Waterloopleinstation via het Rembrandtplein maar de Munt. Het wordt tijd meer de stad te bezoeken, die na zo'n vijf jaren thuis zitten zienderogen verandert. Alleen een Nieuwe Amstelstraat al is door nieuwbouw van aanzien veranderd. Ik bemerkte tot mijn verwondering de gesloten winkel van Van Dobbe, al waar ik op een avond als deze beslist een broodje halfom had willen eten. Moeten ze nu vrijaf nemen vanwege de verjaardag van de kroonprins? De Turfmarkt was vrij stil en dan ben ik op mijn hoede, moet dan juist een vreemd figuur in 'n auto zien zitten.

Dan kwam de uitnodiging als gelegen om in plaats van een broodje daar, op de kermis een Bratwurst te eten, ditmaal geprepareerd boven een echte houtskoolgrill. Helaas, maar de worst was minder zout dan verwacht, echter knapperig en derhalve weer een traktatie.

Dan de looppas erin voor mijn bezoek aan de Irish pub voor mijn geliefde Guinness. Het was niet zo druk als gewoonlijk en de muziek stond gelukkig zachtjes. Ik zat naast een Engelse die toch echt wel met haar partner een volwassen indruk maakte doch jammer genoeg niet veel groter was dan 5'3". Ze kon wel een slok op van het extra sterke flessenbier. Maar ik blijf zoals altijd bij de draft. Echter had ik een misrekening gemaakt het kostbare vocht boven op de worst te nuttigen zodat niet eerder dan bij de tweede pint ik de hemelse smaak ten volle kon genieten. Zo kan je leven als God in Nederland!

Via de kanalen met veel toeristische drukte kwam ik op de Klovenier waar het echt goed stil werd. Ik bleef nogal achter een reiziger met bagage lopen om niet alleen te zijn. De voormalig litteraire caféruimte was gevuld, met een rijkdom aan Belgische bieren, maar daarin begaf ik mij niet. Wandelde echter naar de Staalstraat om een knus adresje op te zoeken. Tot mijn spijt was dit leeg, de toestroom moest na de film nog komen en dus ging ik naar de tegenover zich bevindende uitspanning.
De kan bier was prachtig, weet ik nog, en de temperatuur voortreffelijk. Een jonge gitarist gaf blijk van zijn kunde, een beschaafde stem en een techniek van afwisselende akkoorden die blijk geven van studie. Toen ik de zaak verliet en hij eveneens aanstalten maakte te stoppen, bracht ik hem een munt want op een avond als deze is vrijgevigheid geboden.

Nu ligt het voor de hand via de kortste weg de sneltram op Napoleons station te pakken maar mooi niet: de stilte en duisternis zijn zo groot dat ik niet waag daar te lopen met mijn dukaten. Ik ging dus via de Munt naar het Koningsplein en kon op het plaskruis nog even bidden.
De vijf arriveerde snel en er nam een studente naast mij plaats. Hoe het kwam weet ik niet maar ik moet vermeld hebben dat ik een lekker pils gedronken had waarop zij dit beantwoordde nog te moeten beginnen.
"Dat kan toch niet", zei ik verwonderd, "na hier zijn immers geen cafés meer?"
"Café Uilensteden is er"
"Zijn daar studentenprijzen?", vroeg ik.
"Dat zal echt tegenvallen hoor!"

Verder beluisterde ze de iPod.
Maar ik kreeg een idee: ik bleef zitten tot voornoemd Uilensteden en wandelde zij het op grote afstand van haar door de donkere lanen van de studentenwijk naar het café. Ik was daar ooit wel geweest dus voor verdwalen hoefde ik niet bevreesd te zijn.

Eenmaal binnen tikte ik haar schouder aan en zei dat ik de weg ook gevonden had. Ze keek mij aan met grote ogen. Toen genoot ik van een laatste pint hevig koel bier dat de pilsavond deed besluiten. Dat er niet slechts studenten komen wist ik al, ook zij die een billijker tarief prefereren weten het te vinden; ik schat de prijs minstens een euro minder dan in een soortgelijke gelegenheid in de stad.

Door een uiterst zacht regenbuitje kuierde ik naar huis. Ik ben een dag ouder geworden maar voor een bier ben je nooit te oud.

Jos Heitmann
AMSTERDAM
27 IV 2008 

mailto: joshadam@xs4all.nl